No smoking!

Rall.

Í gær var ég afspyrnufínn almennt séð að vinna einsog flesta daga niðrá Bond Street. Það var allt brjálað að gera einsog alltaf og ég og Höddi búnir að ákveða að vera framá kvöld eitthvað að nördast í excel, gerandi módel og businessplön. Mjög gaman. Þá fengum við skyndilega þær fréttir að það væru miðar handa okkur á retail fund charity ball, árleg plebbasamkoma með helsta business fólki Bretlands innan retail-geirans. Eftir stutta umhugsun ákváðum við að smella okkur, ekki síst þar sem sætin okkar voru á svokölluðu "platinum" borði, dýrasta svæðið í húsinu og alveg við sviðið. En maður fer ekki í jakkafötum á svona rall, heldur þýðir ekkert annað en kjólföt eða smóking. Og þegar kemur að mér er það alltaf no smoking. Hef aldrei átt smóking, og aldrei þurft smóking. Jæja, við hlupum út í búð til að leigja smóking. 20 mínútum síðar vorum við báðir búnir að kaupa okkur smóking. Flottir! Hentum okkur í draslið og vorum skyndilega orðnir einsog klipptir útúr Bond-mynd. Þegar við komum á staðinn sem þetta var haldið á beið okkar endalaust kampavín og vel 1000 manns sem eiga alltof mikið af peningum. Eftir 3 rétta máltíð, hvítvín og spjall við suma af forstjórum fyrirtækja Baugs sem sátu við borðið var komið að uppboði. Þetta uppboð snerist síðan uppí grín þegar boðið var upp Austin Mini bifreið, og fór svo að Bíllinn var keyptur allavega 4 sinnum og síðan gefinn aftur tilbaka, þar af 3 sinnum af engum öðrum en Phillip Green, ríkasta Breta í heimi en hann er metinn á rúma 400 milljarða króna af Forbes. Gott ef Gunnar yfirmaður á skrifstofunni bauð ekki 38.000 pund eitt sinn en Phillip keypti hann á 40.000, algjört grín! Eftir þetta voru skemmtiatriði og hljómsveit, dans og spjall og sá maður ófáann manninn hella dýru kampavíninu yfir kjólfötin. Ég, Höddi, og 2 aðrir háttsettir kappar sem ég nefni nú ekkert á nafn enduðum síðan á hótelbarnum þar sem við pöntuðum alltof marga mojito en drukkum þá ekki, veit hreinlega ekki afhverju?
Þegar þessir tveir kappar höfðu yfirgefið samkvæmið var klukkan að slá í 3 og ég og Höddi fengum þá hugmynd að borða, og mikið langaði okkur í kínverskan! Þá þýddi ekkert annað en taxi niðrí Soho og á eina staðinn sem var opinn klukkan 3 um nótt á mánudegi, "Crispy Duck". Viku áður höfðum við verið að labba um Soho og leitað að veitingastað, sáum þá "Crispy Duck", bentum og hlógum: "Þessi selur pottþétt ketti". Einhverjar glóðarsteiktar verur á teini voru í glugganum og snerust í hringi, frekar ógeðslegt! En á þessu mómenti var "Crispy Duck" ekkert svo slæmur kostur, og eftir að hafa labbað inn fengum við borð uppá 3 hæð! Löbbuðum þröngan og ógeðslegan stigagang (í smóking auðvitað) inní setustofu þar sem 4 arabar sátu við eitt borð og ólukkulegur gæji spjallaði við 2 klæðskiptinga á öðru borði. Þarna sátum við og pöntuðum núðlur, kjúkling (vonandi), svínakjöt (vonandi) og afgreiðslu-maðurinn (vonandi) skipaði Hödda að gefa honum tips eftir ógeðslegan matinn og fáránlegu þjónustuna! Hurry up and buy!
En við enduðum báðir heilir heima hjá okkur og seinna meir var þetta mjög óvænt, en skemmtilegt mánudagskvöld. Vinnudagurinn í dag var reyndar erfiður, en einsog Valli Reynis sagði: "Það geta ekki allir komið í afmæli!"