Leave me out, with the waste...

... this is not what I do. It's the wrong kind of place to be thinking of you. It's the wrong time, if somebody knew, it's a small crime, and I got no excuse, and is that all right with you...

Smá blogghermir, en þessi helgi var mögnuð, ein sú besta í langan tíma. Ég á þó von á því að hún verði toppuð eftir 2 vikur eða svo, þegar heilaga þrenningin aka skytturnar þrjár, aka Bakkabræður, aka Borðtennisfélag Sólheima mætir til London. En afhverju var helgin svona góð?

1. Föstudagurinn var rólegur, sem er lykilatriði fyrir góðri helgi. Þá safnar maður kröftum (sparar peninga) og slakar á. Ég fór í mat til Óla og Mæju í mexíkanst brjálæði og kökur, svo updeituðum við okkur af Schofield og félögum í Prison Break, 12 þáttur takk fyrir. Vissuð þið að Wentworth Miller er 34 ára? En allavega, easygoodtime stemning og svo heim að lesa Choke!

2. Hitti Óla, Hödds og vin hans Skúla sem var í heimsókn í English Breakfast niðrá St. Christophers Place, sem er einn uppáhaldsstaðurinn minn í London, svona lítið falið hverfi fullt af veitingastöðum þar sem fólk situr úti og fær sér Cola Light. En góð byrjun á góðum degi.

3. Eftir matinn röltum við niður á Kingley Street, keyptum okkur póker chips og settumst inná "The Red Lion" sem er mjög fínn dagdrykkjupöbb, mjög oldschool, bjórinn er gefins (nánast) og engin tónlist, bara eitt stykki gæsapartý. Spiluðum póker og sötruðum öl framað kvöldmat, ógeðslega karlmannlegt.

4. Liverpool vann Man. City og Stebbi frændi setti sigurmarkið.

5. Skúli vinur hans Hödda laumaði á tónleikum á Borderline, hann s.s. spilar á bassa í hinni feykinettu hljómsveit Diktu og því vorum við ekkert að efast um dómgreind hans þegar hann benti okkur á að það væri athyglisvert band að spila þar. The Sadies var umrætt band, kanadískt rokk/country band og ég á ekki orð yfir hvað þeir voru góðir. Mér leið einsog ég væri staddur í gömlum vestra, rokkvestra. Mæli endilega með að allir tékki á linknum sem beinir þér á mæspeisið þeirra, og hlustið á lagið "Lay Your Arms Down", en það einkennir mikið stemninguna sem var ríkjandi. Hljómsveitin er samansett af 4 einstaklingum, trommari, síðhærður þybbinn mexíkói á kontrabassa og síðan bræðurnir Travis og Dallas Good (nett nöfn!). Þeir skiptast á að syngja, spila báðir á gítar af einskærri snilld og Travis spilaði einnig á fiðlu. Kannski vert að geta þess að þeir bræður eru í keppni hvor er ljótari, og má ekki á milli sjá. En jesús þeir eru jafn góðir tónlistarmenn og þeir eru ljótir, í krumpuðum jakkafötum með lakkrísbindi og kótilettubarta, eins sleasy og kebab í Austur-London. Plús það þá syngur Dallas Good einsog Nick Cave meðan bróðir hans er heldur hástemmdari, og saman mynda þeir harmoníu sem lætur eyrun á Eggerti Magnússyni blaka og mynda einskonar "Butterfly effect".
Ótrúleg tónlist. Einnig eru þeir þekktir fyrir að vera mjög góðir live, og spila hátt í 20 lög og taka varla break á milli.

6. Eftir tónleikana fórum við á O'neills og tókum þar besta O'neills djamm ever. Dans dans dans og ruglað í fólki, evrópumet féll í jacki og við dönsuðum við fullt af unnustum.

7. Á O'neills hittum við hóp af íslenskum stelpum sem komu síðan með okkur í Chinatown þar sem við fengum okkur önd (sem er alls ekkert óeðlilegt í London klukkan 4 um nótt). Ég tók gamla Geira Gangó djókið, sagði við eina stelpuna að hún væri með e-ð í auganu, setti svo vísifingur að auganu á henni voða varlega og vann þannig traust hennar. Síðan tróð ég puttanum uppí augntóftina á henni við litla hrifningu hennar, en djöfull er þetta alltaf jafn ógeðslega fyndið.

8. Í dag, sunnudag, spiluðum við í hinu íslenska landsliði Lunda við Norðmenn og unnum sannfærandi sigur 3-1 sem hefði getað orðið mun stærri eða mun minni. Þeir voru ekki með neitt celeb í liðinu en ég fann týnda (norska) tvíburabróðir minn. Ég gat engan veginn einbeitt mér í leiknum þar sem einn sæti gaurinn í liðinu hjá þeim var skuggalega líkur... mér?

9. Man Utd og Chelsea gerðu jafntefli, þ.e. töpuðu bæði stigum svo Liverpool er einu skrefi nær titlinum. Ég held það sé samt dágott maraþon framundan hjá þeim. En hver vill svosem vinna þessa asnalegu deild, Meistaradeildin er það sem skiptir máli, spyrjið bara Eið Smára!

10. We've won it five times, we've won it five time, in Istanbul, we've won it five times!!!!!

Bless í bili,
Áfram Liverpool.