Liverpool ævintýrið

Þá er komið að sögustund, ferð mín, Helga og Óla til Liverpool síðastliðna helgi.

Ég fékk að gista hjá Mr. Johnson nóttina áður þar sem við fórum mjög snemma af stað, eða um 7 leytið, og við vorum líka í cosy video og svona (plús að gestadýnan hans er þægilegri en herbeddinn minn). En við tókum s.s. lest frá London Euston um 8 leytið og var áætlaður komutími rétt yfir 11 á Liverpool Lime Street. Lestarferðin gekk temmilega vel fyrir sig, við tókum 3 bjóra á mann og vorum í leik sem heitir "Hver er maðurinn" sem er mjög nettur. Hann er þannig að ég hugsa einstakling og þeir sem giska mega bara spyrja já eða nei spurninga, og þeir eru með kvóta af 7 nei-um á mann. Ef þeir klára hann er ég búinn að vinna, ef þeir giska á réttan einstakling mega þeir velja næsta "Hver er maðurinn". Trickið er að velja persónu sem er fræg fyrir e-ð asnalegt, helst einhvern one-time atburð, og komu persónur einsog Sigurbjörn Bárðarsson, Halim Al, Kevin Federline, Indiana Jones, Carlton Palmer og Einar Bárðarsson mönnum í opna skjöldu.

Þegar komið var til Liverpool hentum við farangrinum okkar uppá hótel, hittum miðabrokerinn okkar til að skiptast á sterlings og miðum og svo var það bara bein leið á The Park, sem er aðalpub Liverpoolstuðningsmanna, staðsettur á móti Anfield, hinumegin við Anfield Road (götuna ekki völlinn). Þar vorum við ekki lengi að spotta fullt af Íslendingum, m.a. Össur frænda frá Hveragerði ásamt Selfyssingum. En þarna var bombað í sig töluvert nokkrum bjórum og sungið hástöfum. Ég lærði fullt af nýjum LFC lögum í bland við þau gömlu, en visnælustu lögin voru m.a. "Steve Gerrard, Gerrard"; "Luis Garcia, he drinks sangria"; Rarararafa Benitez, Xabi Alonso, Garcia and Reina"; "We all dream of a team of Carraghers"; "Who the Fuck are man utd?"; Everton, you're the scum of Merseyside (við horfðum einmitt á Everton tapa áður en við fórum á völlinn, það gerði stemninguna á The Park enn betri)" og svo uppáhaldslagið mitt:

"Fuck you, chelsea fc,
you ain't got no history.
5 Europeans,
18 Leagues,
That's what we call history!"

Ég minnist þó sérstaklega eins scousers, hann var stór feitur og sköllóttur íklæddur Liverpooltreyju (einsog allir þarna) og við mynduðum svakalegt teymi þarna. Hann tók eftir því að við vorum mjög harðir stuðningsmenn og höfðum nokkuð oft startað einhverju lagi sem síðan allur staðurinn byrjaði að syngja með okkur, og undir lokin var hann farinn að kenna okkur ný lög sem við síðan sungum allir saman þar til staðurinn komst uppá lagið með. Rokk rokk rokk.

Við hentum okkur með straumnum inná Anfield 10 mínútum fyrir leik eða svo, sungum You'll never walk alone sem var gæsahúð, ég hef beðið í ófá árin eftir því að upplifa það. Svo byrjaði leikurinn og okkar menn unnum 2-0 og var þar með miklum álögum aflétt. Ég hafði aðeins séð Liverpool tapa úti gegn Arsenal á síðasta seasoni, og Helgi og Óli höfðu einnig bara séð Liverpool tapa eða gera jafntefli, í fleiri tilraunum en ég þó. En frábært að sjá Kuytinn setja tvö mörk, Crouchinn stóð sig vel líka og er Liverpool klárlega komið í gang, 4 sigurleikir í röð.

Eftir leikinn var það hótelið, skellt sér í sturtu (ég lokaði Óla allsberann útá hótelganginum. Pottþétt eitt af því 3 fyndnasta sem ég hef gert), og síðan út að borða. Fundum einhvern nettan ítalskan stað sem stóð vel fyrir sínu, þar smelltum við okkur einnig á smá bjór (málið var að við höfðum sett okkur markmið, 30 bjóra þennan dag, og þessvegna tókum við mynd af hverjum einasta bjór sem við drukkum, líka til að sjá hvort að við myndum breytast á myndunum vegna ölvunar. Það gekk eftir, en ekki bjórafjöldinn).

Við hentum okkur á hótelið sem íslendingarnir voru á, því að Óli og Helgi ætluðu báðir að höstla þetta kvöld þrátt fyrir að eiga kærustur. Þarna gilti óneitanlega reglan með annað póstnúmer. Þrátt fyrir að við höfðum hitt einhverja íslendinga þá fórum við beint í bjórinn, sátum, eitruðum fyrir okkur og spiluðum kvikmyndaleikinn (þar segi ég nafn á leikara, svo er gengið hringinn og á hver spilandi að nefna eina mynd með þeim leikara, þegar einhvern getur ekki nefnt mynd mega hinir spilararnir telja upp sínar myndir sem þeir eiga eftir og fjöldi þeirra ákvarðar hvað loserinn tekur marga sopa). Ég viðurkenni fúslega að ég er ekki mjög fróður í kvikmyndaleikurum og myndum, allavega átti ég ekki mikið í Óla og Helga. En hvað gerir maður þegar maður getur ekki unnið heiðarlega? Maður svindlar!

Þegar Óli fór að ná í beers þá ákváðum við Helgi að nefna e-ð rugl og láta einsog við myndum alltaf þekkja það, þó svo að það væri ekki nærri því til. Óli myndi því tapa og þurfa að drekka smá bjór hæ skvís. Þetta var einhvernveginn svona:

Gummi: Nick Harbinger
Óli: Ha? Hver er það?
Gummi: Nick Harbinger maður, Harbinger!
Helgi: Já Nick Harbinger, man eftir honum...
Óli: Eruðið að grínast eða? Í hverju lék hann?
Gummi: Hann var mjög frægur aukaleikari, leikur lítið í dag, en var mikið í myndum svipuðum Hot Shots sem Charlie Sheen lék í, á því tímabili.
Helgi: Einmitt!

Á þessi stigi gat Óli ekki sagt neitt, svo við héldum áfram...

Helgi: Ég segi Crasy Eights.
Gummi: Já, hún var góð.
Óli: Ég veit um enga mynd, man ekkert eftir þessum gaur, þannig að bara komið með þetta.
Gummi: Madison, hann lék í Madison auðvitað.
Helgi: FarFive.
Gummi: Já einmitt, snilld, hún var góð.

Svo lugum við einhverjum fleiri myndum sem ég man hreinlega ekki, og Óli þambaði bjórinn sinn. Stuttu seinna sá hann okkur glotta til hvors annars og kallaði okkur hálfvita, en gaf okkur samt credit fyrir að hafa tekið hann ógeðslega vel. Óli in Public var TEKINN!!

Eftir þennan draugabar var smellt sér niðrí miðborg Liverpool þar sem allar stelpur voru klæddar í rass-síð pils, sem mér fannst nett. Þær voru líka allar í búningum, kanínu, hjúkku, löggu eða svipuðu, klárlega e-ð þemakvöld í gangi, sem mér fannst nett. Við fórum inná nokkra staði og þömbuðum bjóra og VodkaRedbull alveg þangað til að okkur var hent út af einum stað og bannaðir á nærliggjandi stöðum. Og fyrir hvað spyr maður sig? Jæja...
Ég var að spjalla við einhvern scouser, vorum ferlega góðir á því og af einskærum misskilning tek ég óvart sopa af glasinu hans (hann var líka að drekka VodkaRedBull). Hann tekur glasið af mér, og ég segi sorry og alltígóðu. En svona mínútu seinna þá snappar hann einhverra hluta vegna, og hótar öllu illu. Ég býð manninum nýtt glas, ef þetta var svona svakalegt tjón, en nei nei, hann fór og talaði við vini sína sem voru einmitt dyraverðirinir. Þeir koma og tala við mig, og ég segi þeim söguna mína en þeim er alveg sama. Ég fer því og læt strákana vita að það sé verið að reka okkur út og labba svo út sjálfur, sauðslakur allan tímann. Þegar ég er kominn út sé ég að þeir eru ögn harkalegri við Helga og Óla, taka Helga m.a. hálstaki þó svo að hann hafi einnig verið mjög töluvert rólegur. Alveg fáránlegt. Þegar ég fer að tala við þá og segja þeim að róa sig aðeins þá sparkar einn úr dyravarðagrúppunni að mér og rétt hittir í magann á mér, ekki það að ég hafi meitt mig neitt en þetta sýndi bara greinilega hversu sjúkir þessir menn voru. Svo við fórum og töluðum við lögguna sem sagði okkur að þeir mættu nánast gera hvað sem þeir vildu til að halda ró og friði inná stöðunum. Sannleikurinn var samt sá að löggan hafði engan áhuga á að hjálpa utanbæjarfólki, hvað þá útlendingum! Shit hvað þetta var pirrandi.

En við fundum loks góðan stað, reyndar mun betri stað en við höfðum verið á, þar sem var trúbador og nett stemning, ekki techno scouser stemning. Seinna um nóttina þegar staðirnir voru flestallir lokaðir fórum við á rölt þar sem þetta gerðist:

- Óli in Public týndist
- Ég og Helgi fórum að spyrja fólk hvar London Eye væri (sem var brilliant) fengum svör einsog "300 miles this way"... og já við gerðum þetta alltaf með Borat stíl og þökkuðum fyrir okkur með því að segja "Thank you very nice"
- Ég týndi veskinu mínu einhversstaðar hjá John Lennon styttunni í Liverpool (ef þið sjáið myndina af mér sem var tekin við það tækifæri þá sést vel afhverju það gerðist)

Við vorum komnir heim um 6 leytið sirka, þar sem við fórum að sofa soldið, og þar fundum við publicinn líka, minnir mig. Morguninn eftir fann ég hinsvegar ekki veskið mitt og var sá dagur svolítið litaður af svartsýni af minni hálfu, þar sem við röltum um götur Liverpool og reyna að finna einhverjar leifar af öllum mínum skilríkjum og greiðslukortum. Maður týnir ekki veskinu sínu í Liverpool, það er regla nr. 1.

Þessi ferð fær allt í allt 8 í einkunn, af 10 mögulegum. Það sem dró hana niður var helvítis pöbbavesenið og það að ég skyldi hafa týnt veskinu. En ég get svosem líka skellt því á hversu blekaður ég var.Við vorum blekaðir.

Bendi síðan fólki á myndir sem ég ætla að pósta inn á link hérna hægra megin á síðunni.

LIVERPOOL!!!!