Sagan endalausa...

... heldur áfram. Ég fékk símtal í morgun (eða réttara sagt voru lögð skilaboð inná talhólfið mitt) um að British Telecom kæmust ekki til mín þann 3. október til að setja upp netið, heldur þyrftu þeir að nota næsta mögulega opna tíma sem væri þann 16. Svo spurðu þeir hvort ég væri ekki sáttur með þetta og sögðu bæ. Ég reyndi að hringja í þá í klukkutíma en náði ekki í gegn, enda hefði ég bara verið dónalegur í símann ef ég hefði náð að tala við einhvern. Málið er samt að tíminn sem ég fékk þann 3. október var í rauninni re-schedule af öðrum tíma sem var 3 vikum áður, en þeir mættu ekki þá. Og sá upphaflegi tími var í rauninni fenginn eftir að ég hringdi í þá 3 vikum áður, þannig að þetta er búinn að vera 6 vikna prócess núna og þeir voru að extenda hann um 2 í viðbót.


En hver þarf internet heim til sín?

Í gær spilaði ég fótboltaleik með Lundunum, þar sem við unnum Noreg 6-1. Leikurinn var spilaður á fínum gervigrasvelli uppí Islington, nema hvað að vinstri löppin á mér lítur út einsog Pepperoni 67 pizza (double pep, double ostur og chili) - s.s. það vantar mestmegnis skinnið á hana og það lekur blóð og e-ð gult útúr henni, mjög líklega ekki frappó samt. En það var samt vel þess virði því að Torresinn sjálfur (ég) fullkomnaði þrennuna eftir að ég var straujaður niður inní teig (þá fór sko allt skinnið af löppinni). En ég fékk víti sem ég skoraði úr, mjög sweet og sólin skein á Lundana í nýju búningunum sem Icelandair sponsuðu svona myndarlega á okkur. Verst að ég gleymdi að láta Ellu beib taka myndir, gerum það næst.

Brynjar var 22 ára þann 27, stórglæsilegur árangur, e-ð sem Maggi sundkennari bjóst aldrei við að myndi gerast. Reyndar var líka margt í fari Magga sundkennara sem Brynjar bjóst aldrei við að myndi gerast, þannig að þeir eru um það bil kvittir. Einnig er eitthvað sem segir mér að afmælið hans Hjalta Magnússonar sé á næstu grösum, verður spennandi að sjá hvort ég fái boðskort innanum bréfalúguna a næstunni!

Í gær sá ég síðan byrjunina á Rúbbíleik milli Skotlands og Ítalíu, þar sem einn fékk augnmeiðsl og annar lenti illa á hálsinum eftir 2 metra hátt stökk og steinrotaðist. Þetta voru bara fyrstu 10 mínúturnar. Tökum nokkur dæmi um hvað þessi íþrótt er falleg og dönnuð:



Allavega, eitt sem ég skyldi ekki alveg, en það var að einn ítalinn fékk gult spjald? Hvernig í andskotanum fær maður gult spjald í íþrótt sem þú mátt nánast drepa mótherjann með því að hlaupa hann niður?


Er þetta e-ð fyndið?


Ég ætla heim núna og panta mér pizzu. Sjáumst.

ge

The neverending story

Er sagan um mig og British Telecom, en ég held að Jamie Kennedy sé að vinna þar og ætli að X-a mig. Bíða þangað til ég sleppi mér yfir því að internettengingin heima hjá mér verði aldrei tengd og myrði einhvern sandapa hérna. Nóg um það.

Staines er lítill bær sirka klukkutíma fyrir utan central London sem er hvað þekktastur fyrir það að Ali-G nokkur bjó þar. Hann var einmitt í West Staines Massive klíkunni, sem allir muna eftir. „East side is the best“ - „West side is the best“ og svo framvegis. Ég og Elín fórum til Staines um liðna helgi, í hinn marg-umdeilda og alræmda skemmtigarð „Thorpe Park“. Við lögðum snemma af stað, um 9 um morguninn og aldrei þessu vant vorum við Elín mætt fyrst á staðinn (erum búin að koma því í vana að vera a.m.k. klukkutíma og korteri of sein þegar við hittum annað fólk(sem er ekki vinsælt(en mjög töff))). Þetta var einn besti dagur í London í sumar, steikjandi sól og vel hlýtt, þannig að við fengum okkur donut á leiðinni (sem maður gerir, er það ekki?). Við vorum komin í Thorpe park um 11 leytið og þá hófst dagurinn sem Gummi stóð í biðröð. Tækin þarna eru allsvakaleg, ég neita því ekki, en við komust samt aðeins í 6 þeirra yfir allan daginn þar sem biðtíminn í hvert tæki var frá 60-90 mínútum. Ég var ekkert alltof hress með gang mála framanaf, orðinn frekar þreyttur á öskrunum í aðalkúnnahóp garðsins. 75% af fólkinu sem sækir garðinn er kvenkyns, á aldrinum 13-17 ára og ferðast í hópum sem innihalda 3-8 kvikindi. Þau eru oftast í eins peysum með merkingum á bakinu (oftast gælunöfn), með spangir og finnst allt ægilega fyndið og spennandi.

Allavega, í lok dagsins þá komumst við loksins í tækið sem ég hafði horft á allan daginn og alltaf fengið kvíða lengst niðrí maga þegar ég sá það. Stealth er hraðskreiðasti rússíbani í Evrópu, fer uppí 130 km á klst á 1.8 sekúndum (2.3 var það fyrst en á wikipedia segja þeir að hann sé víst hraðari í dag en hann var þegar hann opnaði). Einsog það sé ekki nóg, þá fer hann líka 70 metra uppí loftið, þverhnípt, bara til að fara beinustu leið niður aftur, 90 gráður takk fyrir okkur. Þessi ferð tekur 15 sekúndur (90 mínútur og 15 sekúndur með biðröð) en er vel þess virði. Í heildina fær þessi skemmtigarður 4 kebaba og 2 skammta af fröllum, af 7 mögulegum.

Elín er byrjuð í skólanum. Ég er viss um að hún eigi eftir að valda usla.

Og svo fórum við í bíó um daginn og sáum 3:10 to Yuma sem fær 6 kebaba og stóra kók með tveim rörum.

Í gær fórum við á Iceland Airwaves tónleika í Kilburn, sem er rétt hjá okkur. Hafdís Huld, Jan Mayen og Motion Boys tróðu upp og fylltist allt af íslendingum. Ég missti reyndar af mestallri dagskránni þar sem ég var í símanum, en það sem stóð uppúr var að Reyka Vodka var með auglýsingar þarna útum allt.

„The only flavoured vodka made in Iceland is vodka flavoured vodka.“ Og hvað eru mörg vodka í því? Ívar? Einhver?

Á næstunni eigum við von á góðum gestum, Þórir og Margrét með Jason einkason sinn og frumburð ætla að mæta, Ella og Helgi með sinn frumburð ætla að fylgja þeim á eftir og svo eru örugglega þúsund manns sem ég er að gleyma og/eða nenni ekki að telja upp.

Brynjar sendi mér mail um daginn þar sem var mynd af Torres berum að ofan að auglýsa Pepe gallabuxur. Fyrir neðan textann stóð: „Torres – er hægt að vera meira nammi?“ Ég held að hann ætti að fara að hugsa sinn gang, eflaust búinn að búa of nálægt Örvari síðustu mánuði.

Spurning. Er ég sá eini sem er orðinn dauðþreyttur á að lesa fréttir um það hvað Amy Winehouse er mikill dópisti, hvað Pete Doherty er mikill dópisti, og hvað Madeleine McCann er mikið týnd?

Og ég og Elín spiluðum rommý um daginn. Hún kenndi mér spilið nokkrum kvöldum áður, og var þetta því annað skiptið sem við spiluðum. Við höfðum það þannig að sá sem var með forustu fékk að vera með forláta pípuhatt til merkis um yfirburði og þokka, sá sem var að tapa átti að vera með grænan pallíettutrefil (ég veit!).

Látum myndirnar tala...

Kevin Federline