Jól, Áramót, mjög heit!

Enda var hitastigið um 10 gráður yfir jólin, heitustu jól sem ég man eftir. Ef það heldur fram sem horfir þá verða jól á Íslandi eftir 15 ár haldin í Nauthólsvíkinni, Mojito í staðinn fyrir jólaöl og Speedo í staðinn fyrir bindi. Ég þangað pant!

Það helsta sem hefur gerst síðan síðast er sennilega það að ég kom á Ísland, Ölfusá flæddi yfir bakka sína með þeim afleiðingum að bærinn fór á kaf (ef bærinn er skilgreindur sem Árvegur fyrir neðan Kaupfélagið), Ég fór á Evrópudjamm nokkrum sinnum og eitraði fyrir mér, Billi bætti metið sitt í eitrun og síðan komu jólin! Ég fór aldrei í jólaskap svo ég viti til þess, þetta kom bara og fór og núna eru áramótin framundan. Þau eru með öllu stefnulaus þetta árið. Maður hefur alltaf getað treyst á gott heimapartý sem síðan þróast útí heimabæjar-ball í Hótelinu eða HvítaHúsinu, en þetta árið er ekkert í boði fyrir djammþyrsta Selfyssinga. Þar sem mig langar til að vera á Selfossi þá er líklegast að maður ryðjist með yfirgangi inní heimahús valið af handahófi og verði dónalegur þar. Allar ábendingar um gamlárspartý, gamlárspartý, gamlárspartý vel þegnar.

Á morgun er síðan Hjalla-glaðningur þar sem ég vonast til að sjá sem flesta félaga, þessi partý enda oftar en ekki í tómri vitleysu (VallaPalla íkveikjan, VallaKrakk heimreiðar-innreiðin o.fl.) þannig að ég ætla að búa mig undir e-ð mjög sérstakt. Mæti með skriffæri og sundföt, ásamt formúlublaði.

Talandi um formúlublað, þessi taktík hjá Bretunum, að hafa próf í byrjun janúar er ekki vinsæl, það síðasta sem ég vil eyða jóla"fríinu" mínu í er að sitja yfir bókum, því það er e-ð sem ég get gert í London takk fyrir.

Svo vil ég nota tækifærið og mæla með "Heroes" þáttunum. Ég held að SkjárEinn sé að fara að byrja að sýna þetta núna. Ég allavega fékk nokkra illa fengna þætti hjá Joðmanninum og hef ég haft það að sið undanfarið að eyða tíma mínum milli 2 og 4 á næturna í að horfa á þetta. Virkar mjög vel sem dægrastytting, en snýr hinsvegar sólarhringnum við í leiðinni sem er hvimleitt.

En núna hef ég toppað sjálfan mig í blogginu svo að ég ætla að fara að gera e-ð uppbyggilegt, t.d. fara á Pakkhúsið með Billa!

Sjáumst þar!

Á ég að segja þér hvað er geeeeðveikt?

Nei, kannski ekki rétti húmorinn hérna, þeir taka þetta til sín sem skilja. En strákarnir eru komnir og farnir, þetta var snilldarhelgi með þeim og gerðum við ýmislegt sniðugt saman. Ég verð samt að játa það að þeir eru mis-heilbrigðir og þroskaðir þessir drengir.

Myndir frá helginni koma aldrei inná netið svo það sé á hreinu, what happens in London stays in London.

Ég vil vekja athygli á því að matreiðslupistillinn minn sem ég setti inn um daginn var að sjálfsögðu grín. Elli Joð spurði mig hérna úti hvern fjandann ég hefði verið að nota skyndisósu e-ð á pastað og fannst þetta ekki alveg nógu nett uppskrift! Hvað get ég eiginlega sagt við því? ha? ha?

Ekki?

En ég kem heim á fimmtudaginn, eða "heim", hvað er það eiginlega? Ég held það sé réttara að segja að ég sé að fara til Íslands á fimmtudaginn, en þangað til þarf ég að læra dálítið og losa mig við þennan slappleika sem fylgdi helginni. Þetta fær maður fyrir að misbjóða líkama sínum nokkur kvöld í röð. Síðan fer næsta helgi bara í pakkhúsið.is (eða ekki jafnvel) og svo er Gummsi kominn í jólafílinginn. Það verður að segjast einsog er að það er álíka mikil jólastemning í mér einsog í tvíburabróður hans Billa. Og þeir sem vita ekki hvað tvíburabróðir er þá bendi ég öllum á þennan link.
Ef það eyðilagði jólinn fyrir einhverjum að lesa þetta þá þykir mér það leitt.

Einnig bendi ég fólki á að Google er geeeeeeðveik leitarvél.

En núna er ég búinn að tala illa um alla vini mína og því er best að fara að gera e-ð annað.

Sjáumst.

Mausið - með Gumma E

Fyrir ári síðan skrifaði ég inn matreiðslupistil að hætti Bunny Girls þar sem ég fór vandlega, en jafnframt mjög fagmannlega útí einn af mínum uppáhalds dýrindisréttum. Skoðið pistilinn hérna ef ykkur vantar hugmyndir að góðum kvöldverði.

Ég ætla hinsvegar að koma með nýja framandi uppskrift að mjög gómsætum rétt, hið sígilda ítalska Spaghetti Carbonara.

Hráefni:

Spaghettílengjur (helst tagliatelle) - fæst í Tesco, stór poki á 95 pens

Tilbúin Carbonarasósa - fæst í Costcutter fyrir 1,35 pund

Byrjið á því að henda spahettíinu í pott og látið nóg vatn í þetta, getið hvort eð er alltaf hellt af því seinna ef það er of mikið. Það stendur í einhverri bók að það sé ekki hægt að klúðra því að elda spaghettí, þannig að við skulum ekki fara útí einhver smáatriði. Setjið bara vatn einsog ykkur líður vel með og spaghettíið oní. Smellið pottinum á hellu og setjið í botn, á mesta hitann því þá verður þetta tilbúið fyrr og meiri tími í að sinna áhugamálum eða vinnu. Þegar spaghettíið er allt orðið lint oní vatninu þá er mjög gott ráð að setja smá uppí sig reglulega og athuga hvort það sé nokkuð ennþá hart. Þegar þið getið bitið í gegnum það og það er mjúkt einsog twinky all the way through þá er mál til komið að losa sig við allt aukavatn í pottinum. Hellið því í nærliggjandi vask. Nú er mál til komið að hella Carbonaraskyndisósunni yfir spaghettíið og hræra í 30 sekúndur, samt varlega því maður vill ekki búta tagliatellað niður, þá er ekki jafn gaman að borða matinn. Þegar þetta er orðið sæmilega vel hrært saman er þessu skellt á disk og meðan þetta kólnar er upplagt að vaska upp áhöldin sem maður notaði, til að spara tíma seinna meir.
Ég mæli með því að fólk borði ekkert með þessu, því það flækir einfaldlega málin. Ef þetta er ekki nógur matur þá er það ykkar vandamál, hefðuð átt að hugsa útí það áður en þið byrjuðuð að elda. Vatn er besti drykkurinn með þessu, nema það sé föstudagur eða helgi, þá er upplagt að fá sér Cola Light eða Dr. Pepper.

Verði ykkur að góðu!!

Leave me out, with the waste...

... this is not what I do. It's the wrong kind of place to be thinking of you. It's the wrong time, if somebody knew, it's a small crime, and I got no excuse, and is that all right with you...

Smá blogghermir, en þessi helgi var mögnuð, ein sú besta í langan tíma. Ég á þó von á því að hún verði toppuð eftir 2 vikur eða svo, þegar heilaga þrenningin aka skytturnar þrjár, aka Bakkabræður, aka Borðtennisfélag Sólheima mætir til London. En afhverju var helgin svona góð?

1. Föstudagurinn var rólegur, sem er lykilatriði fyrir góðri helgi. Þá safnar maður kröftum (sparar peninga) og slakar á. Ég fór í mat til Óla og Mæju í mexíkanst brjálæði og kökur, svo updeituðum við okkur af Schofield og félögum í Prison Break, 12 þáttur takk fyrir. Vissuð þið að Wentworth Miller er 34 ára? En allavega, easygoodtime stemning og svo heim að lesa Choke!

2. Hitti Óla, Hödds og vin hans Skúla sem var í heimsókn í English Breakfast niðrá St. Christophers Place, sem er einn uppáhaldsstaðurinn minn í London, svona lítið falið hverfi fullt af veitingastöðum þar sem fólk situr úti og fær sér Cola Light. En góð byrjun á góðum degi.

3. Eftir matinn röltum við niður á Kingley Street, keyptum okkur póker chips og settumst inná "The Red Lion" sem er mjög fínn dagdrykkjupöbb, mjög oldschool, bjórinn er gefins (nánast) og engin tónlist, bara eitt stykki gæsapartý. Spiluðum póker og sötruðum öl framað kvöldmat, ógeðslega karlmannlegt.

4. Liverpool vann Man. City og Stebbi frændi setti sigurmarkið.

5. Skúli vinur hans Hödda laumaði á tónleikum á Borderline, hann s.s. spilar á bassa í hinni feykinettu hljómsveit Diktu og því vorum við ekkert að efast um dómgreind hans þegar hann benti okkur á að það væri athyglisvert band að spila þar. The Sadies var umrætt band, kanadískt rokk/country band og ég á ekki orð yfir hvað þeir voru góðir. Mér leið einsog ég væri staddur í gömlum vestra, rokkvestra. Mæli endilega með að allir tékki á linknum sem beinir þér á mæspeisið þeirra, og hlustið á lagið "Lay Your Arms Down", en það einkennir mikið stemninguna sem var ríkjandi. Hljómsveitin er samansett af 4 einstaklingum, trommari, síðhærður þybbinn mexíkói á kontrabassa og síðan bræðurnir Travis og Dallas Good (nett nöfn!). Þeir skiptast á að syngja, spila báðir á gítar af einskærri snilld og Travis spilaði einnig á fiðlu. Kannski vert að geta þess að þeir bræður eru í keppni hvor er ljótari, og má ekki á milli sjá. En jesús þeir eru jafn góðir tónlistarmenn og þeir eru ljótir, í krumpuðum jakkafötum með lakkrísbindi og kótilettubarta, eins sleasy og kebab í Austur-London. Plús það þá syngur Dallas Good einsog Nick Cave meðan bróðir hans er heldur hástemmdari, og saman mynda þeir harmoníu sem lætur eyrun á Eggerti Magnússyni blaka og mynda einskonar "Butterfly effect".
Ótrúleg tónlist. Einnig eru þeir þekktir fyrir að vera mjög góðir live, og spila hátt í 20 lög og taka varla break á milli.

6. Eftir tónleikana fórum við á O'neills og tókum þar besta O'neills djamm ever. Dans dans dans og ruglað í fólki, evrópumet féll í jacki og við dönsuðum við fullt af unnustum.

7. Á O'neills hittum við hóp af íslenskum stelpum sem komu síðan með okkur í Chinatown þar sem við fengum okkur önd (sem er alls ekkert óeðlilegt í London klukkan 4 um nótt). Ég tók gamla Geira Gangó djókið, sagði við eina stelpuna að hún væri með e-ð í auganu, setti svo vísifingur að auganu á henni voða varlega og vann þannig traust hennar. Síðan tróð ég puttanum uppí augntóftina á henni við litla hrifningu hennar, en djöfull er þetta alltaf jafn ógeðslega fyndið.

8. Í dag, sunnudag, spiluðum við í hinu íslenska landsliði Lunda við Norðmenn og unnum sannfærandi sigur 3-1 sem hefði getað orðið mun stærri eða mun minni. Þeir voru ekki með neitt celeb í liðinu en ég fann týnda (norska) tvíburabróðir minn. Ég gat engan veginn einbeitt mér í leiknum þar sem einn sæti gaurinn í liðinu hjá þeim var skuggalega líkur... mér?

9. Man Utd og Chelsea gerðu jafntefli, þ.e. töpuðu bæði stigum svo Liverpool er einu skrefi nær titlinum. Ég held það sé samt dágott maraþon framundan hjá þeim. En hver vill svosem vinna þessa asnalegu deild, Meistaradeildin er það sem skiptir máli, spyrjið bara Eið Smára!

10. We've won it five times, we've won it five time, in Istanbul, we've won it five times!!!!!

Bless í bili,
Áfram Liverpool.

Fréttir frá London

Jæja stúlkur, ýmislegt búið að gera síðan síðast. Ég hef verið latur við að skrifa hérna því ég hef einfaldlega verið að skrifa annarsstaðar. Búinn að vera að skrifa ýmislegt fróðlegt inná CJ, allt frá West Ham yfir í fjöldamorðingja yfir í Ella J yfir í Icex djók.

En eftir 2 vikur koma 3 drengir í heimsókn, Billi, Elli og Ívar Atla. Ég er með solid dagskrá handa þeim, bara mæta með góða skapið og smarties, ég redda hinu. Svo eftir 3 vikur þá fer ég heim í jólafrí sem á eftir að einkennast af því að ég fer í próf í byrjun janúar. Spes. Sælar.

Í augnablikinu er ég að vinna í fjármálaverkefni sem ég ætla að reyna að klára áður en strákarnir koma, ég ímynda mér að ég eigi ekki eftir að vera mikið í bókunum meðan þeir eru hérna.

Mamma og pabbi voru hérna síðustu helgi og gerðum við ýmislegt saman. Fórum m.a. 2svar mjög fínt útað borða, annarsvegar á franskan stað, Le Boudin Blanc í Mayfair og hinsvegar á Asia De Cuba í Covent Garden, báðir mjög góðir staðir sem ég mæli hiklaust með. Einnig tók ég Pabba í smá göngu um London, ásamt því að heimsækja þau á þeirra annað heimili meðan þau voru hérna, Oxford Street. Go mamma.

Óli Johnson fær fálkaorðuna fyrir góð störf í þágu mín, þar sem ég kíkti á hann í gær og varð mér úti um nýja tónlist, þar á meðal nýja Damien Rice diskinn sem ég hef hlustað á stanslaust síðan þá. Einnig varð ég mér úti um nýja Outkast diskinn, Fræ (sem er nett á köflum) og Damien Rice B-sides og tónleika. Svo var toppurinn á þessu öllu bókin "Choke" sem hann lánaði mér, og ég er nú þegar búinn með 1/3 af henni, svo góð er hún. Höfundurinn er sá sami og skrifaði "Fight Club" (þar sem Edward Norton réð ekki við sig), en þessi bók fjallar um kynlífsfíkil sem á alzheimersjúka móður. Ég vil helst ekki segja meira, en mæli hiklaust með þessari lesningu.

Elli Joð fær einnig fálkaorðuna, en hann sendi mér fullt góðu efni til að horfa á. Prison Break 2 sería alveg jafn góð og sú fyrri.

Meðmæli dagsins er að fólk upgreidi í Internet Explorer 7, ef það hefur ekki enn gert svo. Firefox var stórt stökk frá IE í den tid, en IE er núna búið að taka álíká stórt stökk framúr Firefox. Það er einhvernveginn miklu skemmtilegra að browsa með IE 7, nýjir flýtihnappar og læti.

Leikur við Norðmenn á sunnudaginn, ég hef heyrt því fleygt að þeir sporti markmanni sem spilaði í Premier League fyrir nokkrum árum. Ég ætla mér að skora hjá honum og monta mig síðan.

En þá er ég búinn að updeita sjálfan mig, verði ykkur að góðu. Áfram Liverpool.

Þetta er tilkynning frá 11-11

Það er afmælisbarn í hópnum, nánar tiltekið hún Sólrún Tinna systir mín. Hún er orðin háöldruð, komin veeeeel á þrítugsaldurinn, fædd á því allt-í-lagi ári 1982 og því 24 ára samkvæmt tímavélsreiknivélinni hans Ívars Atla.

Ég held það sé kominn tími á að skrifa nokkur vel valin orð um hana Sólrúnu, og þó þau séu vel valin þýðir það ekki að þau séu jákvæð. Alls ekki hæ!

Hún hefur allt sitt líf verið í minnihluta, því þegar við vorum 3 lítil systkinin þá vorum ég og Kolbrún alltaf saman í liði á móti henni. Ósanngjarnt finnst sennilega mörgum, en lífið er líka ömurlegt, hvað á maður að gera í því? Hún var reyndar alltaf helvíti hörð stelpan, ég held ég hafi verið um 10 ára aldurinn þegar ég réði loksins við hana, en þá réði ég líka við hana og Kolbrúnu báðar í einu, og átti það til að vöðla þeim saman og henda þeim í hrúgu á gólfið í Lágenginu, einsog karlmönnum í minni ætt sæmir. Ég rústaði þeim. En ef að þeim tveim lenti saman þá forðaði ég mér oftast, því allir karlmenn vita það líka að þegar cat-fight er í uppsiglingu þá er tími fyrir hundana að ná sér í bein. Og já þetta hljómar mun betur á ensku.
Sólrún byrjaði að reykja þegar rétt eftir fermingu ef ég man rétt, þvert á vilja allra í fjölskyldunni enda var alltaf brýnt fyrir okkur hversu skaðlegar reykingar væru, handbendi djöfulsins o.s.frv. Samt reykti mamma lengi vel, ásamt pabba. Tvöfalt siðgæði dömur og herrar. En þessar reykingar Sólrúnar voru samt bara til þess fallnar að gera uppreisn, e-ð sem ég hef aldrei þorað að gera gegn mömmu minni. Sólrún fær því prik fyrir það.
Annað sem Sólrún fær prik fyrir er hvað hún hefur oft nennt að baka fyrir mig, það verður aldrei þreytt. Kökur, snúðar, pizzur, alltaf er hún mætt. Án þess að vera að grínast þá er hún með sama persónuleika og Monica í Friends, enda væri það ekkert fyndið heldur. Þá er ég bæði að tala um að hún er heimilisleg á sjúklegu stigi (og Óskar er það reyndar líka, tveir plúsar gera... plús?) og það sem meira er, að spila við hana er einsog að vera gyðingur í Auswitch, eða ætti ég frekar að segja að það sé ekki ósvipað því og að vera öryrki.... maður getur ekki unnið. Ef henni tekst ekki að vinna mann samkvæmt reglunum, þá kemur það sér vel að hún semur alltaf reglurnar. Svo er hún óhemju-ill-intense þegar kemur að því að giska á e-ð. T.d. þegar verið er að teikna í Pictionary eða Partýspilinu þá er hún búin að giska á allt frá A-J í íslensku orðabókinni áður en það er búið að teikna nokkurn skapaðann hlut. Ég þoli það ekki!

Eitt er það sem ég hef aldrei skilið, og það er það hvernig Sólrún heldur í sér lífinu. Ég hef séð hana borða e-ð hollt 3 svar á ævinni, og það er samt í öll skiptin sama ljósmyndin sem ég sá. Hún fær sér Cocoa Puffs í morgunmat, Coco Pops í hádeginu, Haribo í kaffitímanum, samloku með bræddum osti í kvöldmat og dietlightextraCola með, og svo um kvöldið þá gerir hún vel við sig og fær sér kæmpe Malteserspoka og skál af poppi. Þetta afsannar ýmsar kenningar í líf og efnafræði, hvað segir Dr. Guðmundur Eggertsson um það? (prófið að Googla nafnið mitt, það er snilld, Líf af lífi maður).

Ég ætla að enda þetta á mynd af Sólrúnu og Óskari. Þau myndast ekkert svakalega vel, en þessi mynd var þó mjög góð fannst mér, svona fermingar-/visakortasvipur á þeim. Þetta var tekið í einu af partýunum sem við tókum saman í sumar. Það er alltaf jafn mikil snilld að djamma með Sólrúnu og Óskari (því að þau taka alltaf til með mér, eða ég með þeim, eða þau bara?) og hlakka ég til að hitta ykkur um jólin. Hafið það gott í Köben og vonandi áttirðu góðan dag.
London kveðja,

Gummi bró.

Fjandann..

... er Kieran Richardson að gera í enska landsliðshópnum. Maðurinn er svo mikið langt frá því að vera góður fótboltamaður. Var það ekki Roy Keane sem gagnrýndi hann harðlega á síðustu leiktíð þegar hann sagði að Richardson væri ekkert búinn að afreka, væri bara ofdekraður og ofmetinn og myndi ekki gera annað á æfingum en að tala um Bentleyinn sinn. Með engri virðingu fyrir Manchestermönnum þá er hann líka búinn að spila einsog spastísk smástelpa á tímabilinu. Svo hvern fjandann er McLaren að pæla, fékk hann sama sjúkdóm og Eriksson?

Svo vil ég auglýsa eftir Steven Gerrard, hann sást síðast ganga inná Emirates Stadium í London í gær.

Ég sá frétt um daginn að einhverjir pólitískir ofstækismenn með Þorgerði Katrínu í fararbroddi vildu íslenska heiti á öllu erlendu sjónvarpsefni. Það er kjánalegt! Á sama tíma og alþjóðavæðing er hvað mikilvægust og flestöll embætti ríkisstjórnarinnar vinna hörðum höndum að því að flétta Ísland við erlenda markaði er svona skrípaleikur að toga í akkurat hina áttina. Að sjálfsögðu á íslenska tungan sína merkilega menningu sem vert er að halda í, en við skulum samt ekki sleppa okkur alveg í því að boða fagnaðarerindið. Ef Íslendingar myndu bara tala íslensku þá værum við allavega 30 árum aftar í þróun samfélagsins, á öllum mögulegum stigum.

Það er svo mikið kjánalegt sem ég sé að ég gæti skrifað bók um það. T.d. sá ég myndband um tvöföldun Suðurlandsvegar um daginn. Mjög gott video, Eyþór Arnalds fór á kostum í því að þylja upp hinar og þessar staðreyndir um nauðsyn þess að tvöfalda veginn. Hann sagði samt aldrei neitt um það að ef hann hefði verið tvöfaldaður fyrir þónokkru síðan þá hefðu verið mun minni líkur á því að hann hefði keyrt fullur útaf. Þá hefði hann bara sveigt yfir á næstu akgrein og síðan getað haldið áfram á henni til Reykjavíkur og heim til sín. Betra fyrir alla (sjálfstæðisflokkinn og konuna hans)!

Takk fyrir og sjáumst.

Liverpool ævintýrið

Þá er komið að sögustund, ferð mín, Helga og Óla til Liverpool síðastliðna helgi.

Ég fékk að gista hjá Mr. Johnson nóttina áður þar sem við fórum mjög snemma af stað, eða um 7 leytið, og við vorum líka í cosy video og svona (plús að gestadýnan hans er þægilegri en herbeddinn minn). En við tókum s.s. lest frá London Euston um 8 leytið og var áætlaður komutími rétt yfir 11 á Liverpool Lime Street. Lestarferðin gekk temmilega vel fyrir sig, við tókum 3 bjóra á mann og vorum í leik sem heitir "Hver er maðurinn" sem er mjög nettur. Hann er þannig að ég hugsa einstakling og þeir sem giska mega bara spyrja já eða nei spurninga, og þeir eru með kvóta af 7 nei-um á mann. Ef þeir klára hann er ég búinn að vinna, ef þeir giska á réttan einstakling mega þeir velja næsta "Hver er maðurinn". Trickið er að velja persónu sem er fræg fyrir e-ð asnalegt, helst einhvern one-time atburð, og komu persónur einsog Sigurbjörn Bárðarsson, Halim Al, Kevin Federline, Indiana Jones, Carlton Palmer og Einar Bárðarsson mönnum í opna skjöldu.

Þegar komið var til Liverpool hentum við farangrinum okkar uppá hótel, hittum miðabrokerinn okkar til að skiptast á sterlings og miðum og svo var það bara bein leið á The Park, sem er aðalpub Liverpoolstuðningsmanna, staðsettur á móti Anfield, hinumegin við Anfield Road (götuna ekki völlinn). Þar vorum við ekki lengi að spotta fullt af Íslendingum, m.a. Össur frænda frá Hveragerði ásamt Selfyssingum. En þarna var bombað í sig töluvert nokkrum bjórum og sungið hástöfum. Ég lærði fullt af nýjum LFC lögum í bland við þau gömlu, en visnælustu lögin voru m.a. "Steve Gerrard, Gerrard"; "Luis Garcia, he drinks sangria"; Rarararafa Benitez, Xabi Alonso, Garcia and Reina"; "We all dream of a team of Carraghers"; "Who the Fuck are man utd?"; Everton, you're the scum of Merseyside (við horfðum einmitt á Everton tapa áður en við fórum á völlinn, það gerði stemninguna á The Park enn betri)" og svo uppáhaldslagið mitt:

"Fuck you, chelsea fc,
you ain't got no history.
5 Europeans,
18 Leagues,
That's what we call history!"

Ég minnist þó sérstaklega eins scousers, hann var stór feitur og sköllóttur íklæddur Liverpooltreyju (einsog allir þarna) og við mynduðum svakalegt teymi þarna. Hann tók eftir því að við vorum mjög harðir stuðningsmenn og höfðum nokkuð oft startað einhverju lagi sem síðan allur staðurinn byrjaði að syngja með okkur, og undir lokin var hann farinn að kenna okkur ný lög sem við síðan sungum allir saman þar til staðurinn komst uppá lagið með. Rokk rokk rokk.

Við hentum okkur með straumnum inná Anfield 10 mínútum fyrir leik eða svo, sungum You'll never walk alone sem var gæsahúð, ég hef beðið í ófá árin eftir því að upplifa það. Svo byrjaði leikurinn og okkar menn unnum 2-0 og var þar með miklum álögum aflétt. Ég hafði aðeins séð Liverpool tapa úti gegn Arsenal á síðasta seasoni, og Helgi og Óli höfðu einnig bara séð Liverpool tapa eða gera jafntefli, í fleiri tilraunum en ég þó. En frábært að sjá Kuytinn setja tvö mörk, Crouchinn stóð sig vel líka og er Liverpool klárlega komið í gang, 4 sigurleikir í röð.

Eftir leikinn var það hótelið, skellt sér í sturtu (ég lokaði Óla allsberann útá hótelganginum. Pottþétt eitt af því 3 fyndnasta sem ég hef gert), og síðan út að borða. Fundum einhvern nettan ítalskan stað sem stóð vel fyrir sínu, þar smelltum við okkur einnig á smá bjór (málið var að við höfðum sett okkur markmið, 30 bjóra þennan dag, og þessvegna tókum við mynd af hverjum einasta bjór sem við drukkum, líka til að sjá hvort að við myndum breytast á myndunum vegna ölvunar. Það gekk eftir, en ekki bjórafjöldinn).

Við hentum okkur á hótelið sem íslendingarnir voru á, því að Óli og Helgi ætluðu báðir að höstla þetta kvöld þrátt fyrir að eiga kærustur. Þarna gilti óneitanlega reglan með annað póstnúmer. Þrátt fyrir að við höfðum hitt einhverja íslendinga þá fórum við beint í bjórinn, sátum, eitruðum fyrir okkur og spiluðum kvikmyndaleikinn (þar segi ég nafn á leikara, svo er gengið hringinn og á hver spilandi að nefna eina mynd með þeim leikara, þegar einhvern getur ekki nefnt mynd mega hinir spilararnir telja upp sínar myndir sem þeir eiga eftir og fjöldi þeirra ákvarðar hvað loserinn tekur marga sopa). Ég viðurkenni fúslega að ég er ekki mjög fróður í kvikmyndaleikurum og myndum, allavega átti ég ekki mikið í Óla og Helga. En hvað gerir maður þegar maður getur ekki unnið heiðarlega? Maður svindlar!

Þegar Óli fór að ná í beers þá ákváðum við Helgi að nefna e-ð rugl og láta einsog við myndum alltaf þekkja það, þó svo að það væri ekki nærri því til. Óli myndi því tapa og þurfa að drekka smá bjór hæ skvís. Þetta var einhvernveginn svona:

Gummi: Nick Harbinger
Óli: Ha? Hver er það?
Gummi: Nick Harbinger maður, Harbinger!
Helgi: Já Nick Harbinger, man eftir honum...
Óli: Eruðið að grínast eða? Í hverju lék hann?
Gummi: Hann var mjög frægur aukaleikari, leikur lítið í dag, en var mikið í myndum svipuðum Hot Shots sem Charlie Sheen lék í, á því tímabili.
Helgi: Einmitt!

Á þessi stigi gat Óli ekki sagt neitt, svo við héldum áfram...

Helgi: Ég segi Crasy Eights.
Gummi: Já, hún var góð.
Óli: Ég veit um enga mynd, man ekkert eftir þessum gaur, þannig að bara komið með þetta.
Gummi: Madison, hann lék í Madison auðvitað.
Helgi: FarFive.
Gummi: Já einmitt, snilld, hún var góð.

Svo lugum við einhverjum fleiri myndum sem ég man hreinlega ekki, og Óli þambaði bjórinn sinn. Stuttu seinna sá hann okkur glotta til hvors annars og kallaði okkur hálfvita, en gaf okkur samt credit fyrir að hafa tekið hann ógeðslega vel. Óli in Public var TEKINN!!

Eftir þennan draugabar var smellt sér niðrí miðborg Liverpool þar sem allar stelpur voru klæddar í rass-síð pils, sem mér fannst nett. Þær voru líka allar í búningum, kanínu, hjúkku, löggu eða svipuðu, klárlega e-ð þemakvöld í gangi, sem mér fannst nett. Við fórum inná nokkra staði og þömbuðum bjóra og VodkaRedbull alveg þangað til að okkur var hent út af einum stað og bannaðir á nærliggjandi stöðum. Og fyrir hvað spyr maður sig? Jæja...
Ég var að spjalla við einhvern scouser, vorum ferlega góðir á því og af einskærum misskilning tek ég óvart sopa af glasinu hans (hann var líka að drekka VodkaRedBull). Hann tekur glasið af mér, og ég segi sorry og alltígóðu. En svona mínútu seinna þá snappar hann einhverra hluta vegna, og hótar öllu illu. Ég býð manninum nýtt glas, ef þetta var svona svakalegt tjón, en nei nei, hann fór og talaði við vini sína sem voru einmitt dyraverðirinir. Þeir koma og tala við mig, og ég segi þeim söguna mína en þeim er alveg sama. Ég fer því og læt strákana vita að það sé verið að reka okkur út og labba svo út sjálfur, sauðslakur allan tímann. Þegar ég er kominn út sé ég að þeir eru ögn harkalegri við Helga og Óla, taka Helga m.a. hálstaki þó svo að hann hafi einnig verið mjög töluvert rólegur. Alveg fáránlegt. Þegar ég fer að tala við þá og segja þeim að róa sig aðeins þá sparkar einn úr dyravarðagrúppunni að mér og rétt hittir í magann á mér, ekki það að ég hafi meitt mig neitt en þetta sýndi bara greinilega hversu sjúkir þessir menn voru. Svo við fórum og töluðum við lögguna sem sagði okkur að þeir mættu nánast gera hvað sem þeir vildu til að halda ró og friði inná stöðunum. Sannleikurinn var samt sá að löggan hafði engan áhuga á að hjálpa utanbæjarfólki, hvað þá útlendingum! Shit hvað þetta var pirrandi.

En við fundum loks góðan stað, reyndar mun betri stað en við höfðum verið á, þar sem var trúbador og nett stemning, ekki techno scouser stemning. Seinna um nóttina þegar staðirnir voru flestallir lokaðir fórum við á rölt þar sem þetta gerðist:

- Óli in Public týndist
- Ég og Helgi fórum að spyrja fólk hvar London Eye væri (sem var brilliant) fengum svör einsog "300 miles this way"... og já við gerðum þetta alltaf með Borat stíl og þökkuðum fyrir okkur með því að segja "Thank you very nice"
- Ég týndi veskinu mínu einhversstaðar hjá John Lennon styttunni í Liverpool (ef þið sjáið myndina af mér sem var tekin við það tækifæri þá sést vel afhverju það gerðist)

Við vorum komnir heim um 6 leytið sirka, þar sem við fórum að sofa soldið, og þar fundum við publicinn líka, minnir mig. Morguninn eftir fann ég hinsvegar ekki veskið mitt og var sá dagur svolítið litaður af svartsýni af minni hálfu, þar sem við röltum um götur Liverpool og reyna að finna einhverjar leifar af öllum mínum skilríkjum og greiðslukortum. Maður týnir ekki veskinu sínu í Liverpool, það er regla nr. 1.

Þessi ferð fær allt í allt 8 í einkunn, af 10 mögulegum. Það sem dró hana niður var helvítis pöbbavesenið og það að ég skyldi hafa týnt veskinu. En ég get svosem líka skellt því á hversu blekaður ég var.Við vorum blekaðir.

Bendi síðan fólki á myndir sem ég ætla að pósta inn á link hérna hægra megin á síðunni.

LIVERPOOL!!!!

Höfuðsyndirnar sjö

Lítur bara nokkuð vel út, 14% er ekki neitt!!! (nema þú sért að tala um stýrivexti auðvitað)

Your Deadly Sins

Greed: 60%

Envy: 40%

Gluttony: 0%

Lust: 0%

Pride: 0%

Sloth: 0%

Wrath: 0%

Chance You'll Go to Hell: 14%

You'll die in a shuttle crash, on your way to your resort on the moon.

How Sinful Are You?

Liverpool!

Komnar myndir hérna!

Kemur saga seinna.

Vaaavaáávíívvivaaá....

Góðir tímar (e. Good times)

Ég var e-ð að flækjast, skoða myndir frá henni Sólrúnu systur, þ.á.m. af Legend partýinu sem var í Furugrund þann 23. júní síðastliðinn. Það var geeeeðveikt og ég á ekki fleiri orð yfir það frekar en fyrri daginn. En annað sem er geðveikt eru sumar hefðir, hefðir sem tengjast afmælum í minni fjölskyldu og ábyggilega-kannski mun mikið fleiri fjölskyldum. Þá er málið að vekja afmælisbarnið snemma, helst fyrir 7, með því að ryðjast inní herbergið hans/hennar og syngja afmælissönginn og afhenda afmælisgjafir. Svona var þetta lengi vel, enda við 3 kolvitlaus sem vissum ekkert skemmtilegra en afmæli, Kolbrún '80 módel, Sólrún '82 (miðjubarn hahaha) og svo ég á því herrans ári '84, sem er geðveikt. En þetta var alltaf svaka athöfn ef einhver átti afmæli, og við gerðum þetta síðar við hana Þurý litlu þegar hún kom inná heimilið ('94 módel, gömlu hress hæ!). En í sumar þegar ég var nýkominn frá London og 23. júní rann upp átti ég ekki alveg von á því samt að þessi hefð væri ennþá í gildi. Jæja, þar sem Sólrún er úber æst í afmæli og jól þá var hurðin hjá mér sprengd upp klukkan 7 og inn þrömmuðu Sólrún, Óskar og Þurý og sungu hástöfum. Heppinn ég? Ég fékk flash í andlitið:

Og stuttu seinna þegar ég opnaði augun blasti Sólrún við mér með geðveikisglott á andlitinu, vopnuð myndavél, ég setti auðvitað upp sparisvipinn, debetkortasvipinn, bekkjarmyndasvipinn, "hvað-haldiði-að-ég-hafi-gert-í-gær-strákar svipinn", "auðvitað-elska-ég-þig-ástin-mín svipinn"... þennan hérna:

Önnur hefð, sem hefur myndast á afmælinu mínu er sú að það er alltaf bökuð kaka handa mér, uppáhaldskakan mín sem Lára konan hans Andrésar á höfundarréttinn á (takk fyrir það). Ég er auðvitað mesti köku og bakarísmönsari sem er til, allavega einn af þrem mestu sem ég veit um, svo að ég rek svolítið á eftir afmæliskökunni alltaf, og þar sem afmælið mitt ber uppá sumar er ég vanalega að vinna á afmælisdaginn, og dreg ég þá vinnufélagana með mér í afmæliskökuna. Þetta árið var ég svo heppinn að vera að smíða niðrí Set í kynngimögnuðum (Ingi Magnús) félagsskap, enginn annar en Brynjar var á svæðinu og auðvitað var hann dreginn með. Magnús Hlynur tók þessa mynd við tilefnið:


Sumarskap í guttunum, ævintýri 17. júní nýliðin (16.júní sofnaði ég í rúminu hans Brynjars þar sem við héldumst í hendur og sögðumst elska hvorn annan) og gott partý framundan um kvöldið, þar sem Brynjar missti m.a. framtönn þegar hann lenti í gildrunni hans Geira, og sleit úrið mitt í leiðinni. Ágætis úr sem fór þar. Ég ætla að athuga hvort að Hallur tannlæknir geti kannski lagað það þegar hann lagar tönnina á Brynjari.

Djöfull öfunda ég mig samt á þessari mynd.

Hvað á barnið að heita?

Stefán Geirvald.

Ég elska Gerrard, hann sagði eftir leikinn í gær: "Ég verð hjá Liverpool í mörg ár í viðbót og ég er að njóta hverrar einustu sekúndu." Takk fyrir það.

Það er búið að plana ferðina á Anfield. Ég, Óli og Helgi leigjum Ford Focus og brunum til Liverpool á laugardagsmorgun. Mér sýnist á öllu að ég verði driver, vinstri umferð sælar. Það versta sem getur þó gerst er að ég klessi bílaleigubíl, og mér hefur alltaf fundist það heillandi að skemma hluti sem ég á ekki. En við erum einnig búnir að bóka hótelherbergi við Merseyside og verðum við þar um nóttina, eftir að hafa prófað djammið í Liverpool, rock on. Ferry cross the Mersey og You'll never walk alone.

Og já, Rafa Benitez slakur, breytum byrjunarliðinu 99 leiki í röð, en alls ekki 100, því það yrði kjánalegt.

Meira seinna...

Tippi

Nr.	Leikur.			Rétt
17	Liverpool - Bordeaux	1	1.35	?
19	Bayern München - Sporting Lissabon	1	1.30	?
20	Barcelona - Chelsea	2	2.90	?
23	Shaktar Donetsk - Valencia	2	1.80	?
Heildarstuðull:			9.16

Verð: 1.000 kr.

Ég styð: 800

“You've got to ask yourself one question: 'Do I feel lucky?' Well, do ya punk?”

Mánudagsbloggið

Eftirfarandi frétt var á mbl.is í dag:

"Gianluigi Buffon markvörður Juventus segir vel koma til greina að hann yfirgefi Juventus í sumar en þessi 28 ára gamli dýrasti markvörður heims er samningsbundinn Tórínóliðinu til loka þessa tímabilis. Orðrómur hefur verið í gangi að Chelsea líti hýrum augum til Buffons enda vita forráðamenn liðsins ekki hvernig Tékkanum Petr Cech reiðir af en Cech er að jafna sig af höfuðkúpubroti.

Fleiri ensk úrvalsdeildarlið hafa spurst fyrir um Buffon sem er 32 ára gamall og markvörður heimsmeistara Ítala."

Glæsileg fréttamennska svo ekki sé meira sagt. Hið sanna er að hann er 28 ára gamall og fínn strákur. Smáatriði kannski, en heimurinn er nú samt samsettur úr smáatriðum og því finnst mér í lagi að hafa þau rétt.

Ég hef verið ansi rólegur eftir að ég kom frá Ítalíu, það eina eftirminnilega sem ég gerði í vikunni var að ég spilaði póker heima hjá Óla Johns við hann og Helga og Elvu, sem eru einmitt kærustupar. Mjög nett moment átti sér stað milli 2-3 um nóttina, þegar við 4 vorum að shuffla pókerpeningunum og blöffa. Þannig er mál með vexti að við 3, ég, Óli og Helgi, vorum búnir að tala um að fara á Anfield þann 4. nóvember og sjá Liverpool spila við Reading og taka road trip og hostel á þetta. Geðveik ferð semsagt. En Helgi sagði okkur seinna frá því að hann kæmist ekki með þar sem þetta væri soldið þungt fyrir veskið. En þarna um nóttina, eftir nokkra öllara og gott ef Kafteinn Morgan frændi var ekki mættur á borðið og byrjaður að eitra fyrir Helga og Elvu, þá fór Helgi að tala um að honum langaði svo á leikinn með okkur. Þá gerðist ótrúlegur hlutur, skötuhjúin fóru í samningaviðræður um að ef hann færi á leikinn þá mætti hún versla fyrir X mikinn pening í staðinn. Að lokum komust þau að samkomulagi, tókust í hendur að viðurstöddum 2 vottum og innsigluðu samninginn. Það var ólýsanleg gleði sem fór um stofuna á Glouchester Place og voru allir helstu Liverpool söngvarnir teknir ásamt lofsöng um Steven Gerrard, minnst 3 sinnum. Við höfðum endurheimt Helga.

En aftur að öðru, hér er það helsta úr Slúðrinu:
- Óli Johns sást á 13 Gerrard Street að slefa uppí Natalie Portman (The Sun)
- Ellsi Joð, Billsi og Kokkteilgæsin eru á leiðinni til London í desember (Hello)
- Brynjar keypti forláta Rolex úr á uppboði á Typpakvöldi Knattspyrnudeildar Selfoss um nýliðna helgi (Hann hringdi í mig fullur og ég heyrði þetta í beinni)
- Ari Geit átti mök í ónefndum sumarbústað við hina velkunnu Lucy (Lifandi Vísindi)
- Sprelli var staddur á Grand Rokk þar sem hann bauð fólki uppá Irish Coffee og sleik (Evening Standard)
- Örvar er talinn vera á lífi, fregnir eru af því að hann hafi sést á eftirlitsmyndavélum í Sjoppunni í Þorlákshöfn (óstaðfest)
- Einar Kári var edrú um helgina, en þetta er í fyrsta skipti sem það gerist eftir siðaskiptin (Þjóðkirkjan)
- DNA sýni hafa leitt í ljós að Helgi Hermanns. og Willem Defoe eru einn og sami maðurinn (Metro)

Og já ég blogga eiginlega alltaf bara á mánudögum, skrýtið? Eða skrítið?

Ferðasaga - Partur 2

Ætli það sé ekki best að taka saman svona það helsta sem dreif á mína daga síðustu vikuna, þegar ég skrapp til Ítalíu að hitta Kolbrúnu systur (árlegi hittingurinn, held ég hafi hitt hana sirka 5 sinnum síðustu 5 árin). Einnig bendi ég á myndir hérna sem fólk getur skoðað úr ferðinni, ekki margar en þó eru þær allar einstakar á sinn hátt. Einstakar.

Ferðin til Ítalíu gekk ótrúlega vel í alla staði, ég stilli mig alltaf sérstaklega inná það að ferðast með því að æsa mig yfir engu og helst ekki láta púlsinn fara yfir 70, ótrúlegt en satt að þá virkar það! Ég er alveg ferlega afslappaður þegar ég ferðast núna, kippi mér ekkert upp við langar raðir, óþægindi eða annað sem getur oft alveg farið með ferðalögin hjá manni. Ég er með hluti til að hjálpa mér einsog iPod, tölvu og góða bók, allt þetta "works wonders".

Það var mjög góð tilfinning að sigla inn höfnina á Ischiu um 23 leytið á miðvikudagskvöldið, stóð efst á bátnum og sá hvar Kolbrún og Kiko biðu eftir mér við höfnina. Það voru höfðinglegar móttökur sem ég fékk, en það var farið beint á ótrúlegan veitingastað, og ég segi ótrúlegan því það er eiginlega eina orðið sem lýsir honum hvað best. Þessi staður er á frekar afskekktum stað ef svo má segja, alls ekki "mainstream" og er hann helst sóttur af heimamönnum þó Ischia byggist upp af ferðamannaiðnaði. Hann er í eigu sömu fjölskyldunnar, eða systkinanna sem eru 7 eða 8 talsins og eru öll mjög lík. Allur matur og vín sem eru í boði eru "framleidd" af fjölskyldunni, kjötið er af dýrum sem þau rækta, pastað er heimatilbúið, vínið er heimabruggað og svo mætti lengi telja. Að ítölskum sið voru það 4 eða 5 réttir sem við fengum (þó einn hefði eflaust dugað mann vel á venjulegum degi). Eftir matinn var staðurinn að loka og þá fórum við með einum af eigendum staðarins, sem er gamall vinur Kiko's, og hann sýndi okkur hella sem fjölskyldan hans hafði grafið inní bergið við veitingastaðinn og gengdi hann nú hlutverki vín"kjallara". Þar var smakkað á allskyns heimatilbúnu, ég fékk nóg eftir sterkasta Grappa sem er til þori ég að fullyrða, bensín er einsog KoolAid í samanburði. Jæja, ætli við höfum ekki verið komin heim um 2-3 leytið og allir sáttir (saddir).
Daginn eftir nýttum ég og Kolbrún okkur októbersólina og fórum á ströndina og kíktum í nokkrar búðir, og auðvitað var endað á einhverju ítölsku mönni. Um kvöldið var það ítalskur pizzastaður þar sem eftirrétturinn var pizza með nutella súkkulaði (hljómar mun verra en það smakkaðist, var ferlega gott og ég át helling, góður).
Föstudagurinn og laugardagurinn fóru í almennt chill, sundlaug, sólbað, rigningu og svo auðvitað meiri veitingastaði, að þessu sinni á toppi eyjarinnar. Það kvöld rigndi svo mikið að göturnar (sem eru sumar hverjar þröngar og brattar) breyttust í stórfljót (ekki ýkjur) og margir vegir lokuðust. Þannig er mál með vexti að ítalir tengja flestir niðurföllin af þökunum á húsunum sínum útá götu þannig að það skapast semi-Jökulsá á Fjöllum í venjulegu úthverfi. Ég og Kolbrún kíktum einnig eitt kvöldið á mjög cosy bar við höfnina og fengum okkur eðal-kokkteila og spjölluðum um daginn og veginn, ekki endilega í þessari röð samt.
Á sunnudeginum vaknaði maður hálf svekktur yfir því að þurfa að fara, þessir dagar höfðu liðið alveg svakalega hratt. Kiko var að vinna einsog vanalega en ég og Kolbrún vorum boðin í sunnudagsmat hjá Mariu og fjölskyldunni hennar, mjög gott boð sem enginn gat staðist, sérstaklega fyrir þær sakir að á boðstólunum var mjög framandi matur fyrir Íslending einsog mig: Kanína!! Jæja, eftir að hafa farið varlega af stað stóð ég sjálfan mig að því að éta höfuðið á kanínunni undir endann með berum höndum, sennilega hef ég sjaldan fundið jafn mikið fyrir Neanderthalsmanninum í mér. Hann er þarna eftir allt saman. En mjög gott, mæli eindregið með kanínum (Ekki bara sætar, sérstaklega þegar þær eru ungar). Eftir ekta ítalskan sunnudagsmat með Kolbrúnu, Mariu, mömmu hennar, ömmu og bróður, þá var kominn tími til að kveðja og pakka niður. Kolbrún og Maria voru svo góðar að taka með mér ferjuna til Napoli og fara með mér á flugvöllinn til að ég þyrfti ekki að hanga þar einn lengi. Það kom á daginn að það var mjög vel þegið þar sem flugið mitt dróst "örlítið" á langinn, og þá er rólegi-ferða-Gummi að tala. Hér hefst ný saga...

Sagan af easyJet og "easy now"

Flug 3505 frá Napolí til London með easyjet var með áætlaðan brottfarartíma kl. 21:05 að staðartíma í Napolí. Í dag finnst mér það fyndið. Í gær fannst mér það ekki fyndið.

Allir voru komnir uppí vél rétt fyrir níu og biðu eftir því að við myndum nú leggja í hann, eitthvað dróst það nú og fengum við þær fregnir snemma að það væri verið að kippa einhverju smávægilegu í liðinn í sambandi við loftræstinguna. Þannig vildi nú til að einhver brunalykt hafði fundist í vélinni og var ákveðið að skoða það nánar, sem er auðvitað mjög gott. En það sem er ekki mjög gott er þegar full vél af blóðheitum ítölum og einum ferða-slökum-Íslending eru látin bíða í 4 klst inní flugvél með bilaðri loftræstingu. Það er ekki einusinni töff! Og það sem fylgdi í kjölfarið var heldur ekki töff.
Eftir 4 klst í hitabeltisstemningu í vélinni var okkur hleypt inní flugstöðina aftur þar sem allt var lokað um miðja nóttina og ekki einusinni hægt að kaupa sér mat. Maður var virkilega farinn að finna pirringinn frá sumum farþegunum og læra nokkur ný orð (cazzo de la merde, credina). En fjörið var ekki búið, eftir 4 tíma á flugvellinum í meiri óvissu var okkur loks sagt að tékka okkur inn aftur við borð númer 17. Það tók örugglega klukkutíma í biðröð (þar sem ég sat slakur í excel og að lesa allan tímann, enda þýðir lítið að flýta sér neitt þar sem allir myndu lenda á sama stað á sama tíma. Þægilegra að sitja heldur en standa skiljiði). En í biðröðinni kom í ljós að við vorum ekki að tékka okkur inní nýtt flug heldur inná hótel staðsett í um 20 mínútna rútufjarlægð frá flugvellinum. Yes! Það tekur helvíti langan tíma get ég sagt ykkur að flytja 150-200 manns með mikinn farangur í rútum á hótel, tékk inn og nefnið það. Ég pældi soldið í því hvernig sumt gamla fólkið lifði þetta af. En ég var mjög slakur, í samræð(i)um við eina ítalska stúlku undraðist hún yfir því hvernig ég gæti verið jafn rólegur og raun bar vitni um. Planið mitt var greinilega að virka. Ég var sallarólegur, en það voru ekki allir á "the mean streets of Boston". Allan þennan tíma höfðu Kolbrún systir og Kiko verið að athuga með flugið mitt á netinu og þar stóð að flugvélin hafði farið í loftið en aldrei lent. Þar sem það er eðlilega óeðlilegt fóru þau að hringja og spyrjast fyrir og einhverntímann um miðja nóttina komust þau að því að allir hefðu verið fluttir á hótel í Napolí. Af eindreginni seiglu fóru þau að hringja útum allt og eyddu nóttinni í það að leita að Gumma slaka sem var svo rólegur að honum datt ekki í hug að neinn væri að pæla í því hvar hann væri niðurkominn. Þar sem ég lá, steinsofandi langþráðum svefni á hótelherberginu mínu vaknaði ég við herbegsissímann rétt yfir 6 um morguninn og á hinni línunni var Kolbrún, hálfpartinn að eypa á Gumma, sem við það vaknaði heldur betur eftir "langan" svefn. Hún var ekki alveg sátt við upplýsingamiðlunina hjá bróður sínum sem var jú, engin. En eftir þriðja "check-in" á skömmum tíma og enn eina biðina fór maður loks í loftið um hádegisbilið í dag, aðeins 15 tímum á eftir áætlun.

Ég vil þakka easyjet fyrir vel unnin störf. Auðvitað var vélin biluð og fásinna að fara í loftið ef eitthvað var bilað, en að láta farþegana bíða svanga og þreytta í allan þennan tíma var ekki rétt. Það átti að vera búið að taka ákvörðun fyrir löngu um að senda okkur á hótel eða þá redda nýrri flugvél í verkið. Svo fór ég að velta fyrir mér, ef það voru fáir farþegar bókaðir í mánudagsvélina hjá þeim, var þetta liður í áætlun hjá easyjet til að ná sunnudags og mánudagtraffíkinni í sömu vél til að spara pening. Ég gæti alveg ímyndað mér að svo væri raunin, þó hún sé fjarstæðukennd.

En þetta blogg er orðið alltof langt, örugglega ágætis saga samt, og einnig bendi ég á myndirnar frá Ischiu síðan síðasta sumar en það er linkur á þær hérna á síðunni.

Takk Kolbrún og Kiko, og sérstakar þakkir fá easyjet fyrir að hafa tekið 15 tíma af mínu lífi sem ég fæ aldrei aftur. Ég rukka þá þegar ég verð eldri og minn tími verður ennþá dýrmætari. Ég meina hversu mikið meira eru 15 klukkustundir fyrir ykkur þegar þið eruð 22 ára miðað við 84 ára? Ég held það sé umtalsvert. Örugglega hægt að eiga afleiðuviðskipti með þetta einsog með veðrið.

Ciao bella...

Ferðasaga 1

Ég skrifaði smá á leiðinni til Ítalíu, best að setja það hingað inn, síðan kem ég með smá sögu og myndir í kvöld líklegast þegar ég er búinn að ná andanum.... bið að heilsa.

Þá er ferðin að mestu leyti búin, ein góð klukkutíma bátsferð eftir í mildri Miðjarðarhafsgolunni. Flugið með Sirkus Geira smart og félögum gekk furðuvel, náði að nýta olnbogarýmið til hins ýtrasta og útbjó fínt excelmódel fyrir vogunarsjóðinn sem við munum stjórna á næstunni í skólanum. Er sérstaklega stoltur af því að módelið nemur hvort maður er að kaupa bréf til að halda eða hvort að maður er að selja ”stutt” (e. short-selling). BTW vogunarsjóðurinn okkar fékk nafnið ”Mímir Equity Management” (MGM) en það er sérstaklega skemmtilegt fyrir þær sakir að Mímir var tröllið í gömlu goðafræðunum sem sá um að gæta Mímisbrunns. Hann vissi allt um fortíð og framtíð og seldi seinna Óðni sopa af brunninum, sem gerði hann alvitran, fyrir eitt stykki auga. Kjarakaup þar á ferð, svipað og að versla í Bónus. Seinna meir kom Óðinn reyndar að Mími hálshöggnum við brunninn, en hann náði að halda í honum lífinu og tók hausinn með sér heim þar sem hann spilaði skák við hann. Hvernig kemur það samt út, ef báðir voru alvitrir, þá þýddi ekkert fyrir Óðinn að koma með Fjalarköttinn því að Mímir vissi það fyrir, og Óðinn vissi einnig að Mímir vissi o.s.frv. Ég segi að það hafi verið pattstaða áður en fyrsta manni hafi verið leikið út. Peð á Bjarna 12, Bjarna 12.

En aftur að Ítalíuförinni. Lenti í smá djókatriði á Stansted flugvelli. Einhver pattaraleg bresk gyðja sem vann í innrituninni tók við vegabréfinu mínu einsog tíðkast, en fannst það e-ð fyndið og blátt á litinn. Hafði aldrei áður séð íslenskt vegabréf. Hún fór að sýna vinnufélögunum á næstu básum vegabréfið mitt, og fæstir kipptu sér nokkuð við. Svo hélt hún áfram að vinna vinnuna sína og opnaði það til að athuga með nafnið mitt og aðrar upplýsingar til að geta tékkað mig inn. Jæja, hún flettir á síðuna þar sem myndin af mér er ásamt nafni, kennitölu o.s.frv. og staldar þar við, setur upp skrýtinn svip og segir: ”Fuck off!!”

Róleg samt, ég hélt að fólk væri almennt meðvitað um það að það væru til nokkur hundruð þjóðerni og þaðan mun fleiri framandi nöfn.

Vissuð þið....?

... að skuldabréfasalarnir hjá Salomon Brothers á Wall Street voru svo góðir með sig (þar sem þeir voru aðaltekjulind tekjuhæsta bankans á Wall Street á 9. áratugnum) að þeir létu lengja símasnúrurnar í símunum sínum til að þeir næðu að drífa lengra þegar þeir hentu þeim að lærlingunum sem voru í starfsþjálfun!

Week 35 (Uge femogtredive)

Þá er maður búinn að missa það aftur í smá djamm eftir eina rólega helgi. Get ekki sagt að maður sé sérstaklega stoltur svona eftir helgina, en það var samt fjandi gaman meðan á því stóð. Fór loksins á O'Neills og 13 Gerrard Street eftir að hafa ekki farið þangað síðan í Maí. Rallið á Gerrard Street var ótrúlegt í alla staði, Bryndís var í heimsókn auðvitað og hún fann einhvern Frakka til að dansa við sem var einmitt það sem ég og Óli Johnson þurftum til að algjörlega sleppa af okkur beislinu. Verst að ég tók ekki myndir, en það helsta sem gerðist var:

1. Við kenndum 200 kg kolrangstöðum og tannlausum Breta að flippa bjórmottum, mjög skrautlegt! Hef aldrei séð mann drekka jafn mikið, hann tók pint af bjór í 4 sopum!

2. Við jögguðum allt inná staðnum, og allir tóku vel í það, enda ekki annað hægt þegar það lítur framaní Óla og sér saklausa brosið á honum.
3. Ég dansaði við dverg og lét hann að lokum fá nafnspjald frá einstakling sem verður ekki nafngreindur, en hann á allavega von á skemmtilegu símtali í vikunni.

4. Við tókum signature reynslu move frá Tryggva (Kolding) til að reyna við tvær asískar vændiskonur. Svipurinn á þeim var óborganlegur!!!

Að auki hittum við fertugan indverja sem fór að apa eftir mér að troða sér inná myndir hjá einum stelpuhóp, og það var vægast sagt sjúklegt hvað hann brosti sínu breiðasta um leið og hann stökk á þær þegar þær tóku myndir (svona einsog stelpur gera, halda utanum hvor aðra og taka mynd af sjálfum sér og 2-3 vinkonum sínum). Má eiginlega segja að hann hafi misst coolið sem hann hafði ekki fyrir.

Er að fara til Ítalíu á miðvikudaginn eftir skóla. Verð framá sunnudag í góðu yfirlæti, ekki spurning, en framað því þá verður maður að vera double up á skólanum til að geta leyft sér að slaka á í sólinni.

Ég bý í háskólaíbúðum einskonar, sem skólinn rekur og hef ég þar mitt herbergi og baðherbergi en deili eldhúsi með 6 öðrum einstaklingum. Ágætis fyrirkomulag svosem og hef ég núna kynnst aðeins fólkinu sem ég bý með. Af þeim eru 3 stelpur og 3 strákar, og oftar en ekki lendir maður í small-talk þegar maður er að borða. Fyrr í kvöld vorum við í eldhúsinu að spjalla saman um eitt og annað og þá að sjálfsögðu á engilsaxnesku og hver og einn með sinn eðalborna hreim, hvort sem hann var indverskur, breskur eða norskur. Þegar ég geri mig reiðubúinn að fara inní herbergið mitt spyr einn sambýlingur minn mig: "Ertu íslenskur?"
Fjandann er gaurinn að reyna að segja hugsaði ég í einsog 2 sekúndur, alveg þangað til að ég áttaði mig á því að þetta var svo sannarlega ekki hreimurinn sem ég þurfti að skilja í enskunni hans, heldur þurfi ég að fara í settings og stilla sjálfan mig yfir á íslensku. Gaurinn er semsagt búinn að vera íslenskur í allan þennan tíma, og jafnvel lengur!
Er farinn að lesa í Strategic Management sem er hrikalega leiðinlegt og þaðan fer ég í Liar's Poker sem er fáránlega góð. Mæli með henni eindregið.

Gæjinn!

Spurning um að koma nokkrum orðum frá sér svona í tilefni þess að mig langar til þess og ég get það. Einnig er orðið langt síðan síðast.

Mig langar að byrja á því að þakka Sibbsa og Ellsa fyrir alla tónlistina sem ég fékk hjá ykkur áður en ég fór út. Ég er búinn að hlusta alveg stanslaust, Media playerinn er í gangi á næturna meira að segja (vanmat) og er ég kominn með nokkur uppáhaldslög. Í þeim efnum vil ég helst nefna lagið Chicago með honum Sufjan Stevens ásamt laginu Jezebel með Iron and Wine. Annars hef ég verið að hlusta á allt frá Andrew Bird yfir í Björgvin Halldórsson yfir í Hæstu hendina (Double up af Havana Club í 7up... og, Áttu ekki Camus í kók, þá er barinn þinn djók, alveg farinn af dópi og verður barinn af hóp).. mér finnst þetta ógeðslega gaman, leiðinlega gaman eiginlega.

Úr tónlist í e-ð allt annað, nefnilega B.A. ritgerð. Ég hef ákveðið að skrifa um gjaldeyris og skuldabréfaviðskipti með áherslu á hávaxtahagkerfið Ísland (huhumm, þegar stýrivextirnir eru farnir að slaga uppí áfengismagnið í blóðinu á Ívari (sorry) þá þarf að skoða málin aðeins). En það er svosem ekkert spennandi saga nema útaf því að ég sendi fyrirspurn á Lánasýslu Ríkisins sem voru svo vænir að senda mér svar nánast áður en ég ýtti á send. Sendu mér forláta Excelskjal með öllum þeim skítugu leyndarmálum sem ég þurfti að vita. Vissuð þið t.d. að Davíð Oddsson væri frá plánetunni Zendor? "Well that does not make sense? Look at the monkey!!!" Lánasjóður Ríkisins er stofnun vikunnar, þeir fá köku með því skilyrði að þeir nálgist hana sjálfir.

Úr B.A. ritgerð í e-ð allt annað, nefnilega fótbolta ("yes" segja sumir, "er sápan búin?" segja aðrir sem eru sennilega ekki að lesa þetta blogg, heldur gera e-ð allt annað). Ég var að koma af fótboltaæfingu hjá skólaliðinu þar sem ég náði að losa um uppsafnaða spennu eftir mikla inniveru og lestur um helgina. Ég var óvenjulega grófur og sló meðal annars blökkumann í öllum hamagangnum. Ekki það að ég sé stoltur af því, heldur er það bara svo classic e-ð. Mér tókst auðvitað að setja mark mitt á leikinn, meira að segja 3 sinnum (ef ég væri feitur væri ég feitur og montinn).

Út fótbolta í e-ð allt annað, nefnilega green. Ég þvinga hér með alla til að skoða eftirfarandi video. Borat (Ali-G, Sacha Baron Cohen) er hér að syngja frumsamið country lag fyrir einfalda Suðurríkjamenn í BNA. Ef ykkur finnst þetta ekki fyndið þá mæli ég með því að þið kaupið ykkur þrívíddargleraugu og prófið aftur.



"Throw the jew down the well, so my country can be free..."

Til hamingju með afmælið!!!!

Kolbrún og Kiko eiga afmæli bæði tvö, Kolbrún 5. október og Kiko 6. október. Mjög þægilegt að hafa þetta svona á sama tímanum, hægt að slá saman í 2 veislur fyrir sama pening.
Hún systir mín er hvorki meira né minna en 26 ára gömul og ástmaður hennar, Carmine, er árinu eldri (x+1) eða 27 ára kempan. Þau tóku sig til í tilefni dagsins að taka rúntinn frá Napolí og norð-vestur til Rómar á nýja Alfa Romeo kagganum sínum, til lukku með hann líka.

Annars hitti ég þau eftir 12 daga núna sem verður snilld. Sól, stemning og sandalar, plús yfirveguð rólegheit og Naztro Azzurro.

"Yfirveguð rólegheit"

Being for the benefit of Mr. Kite

Ég vil byrja á því að tileinka þetta blogg honum Brynjari vini mínum en hann er ansi fínn náungi, ef hann væri breskur væri hann sennilega kallaður "spontaneous", "witty" eða jafnvel "ace", og myndi sennilega heita "Blimey" í símanum mínum. En að efninu...

Árið er 1967, dagurinn er 31. janúar og tveir Bretar labba inní antikbúð ekki fjarri Kent, og sjá þar fallega innrammað sirkus plaggat, ekki ósvipað því hér fyrir neðan, í rauninni nákvæmlega sama plaggat!

Annar Bretinn ákveður að festa kaup á þessu fallega plaggati, þar sem hann hreifst af skemmtilegu orðalagi og framandi nöfnum sem komu þar fyrir. Stuttu seinna semur hann lag þar sem ýmis nöfn á plaggatinu spila aðalhlutverk, og er lagið tekið upp þann 17. febrúar 1967 og kom út á plötu 1. júní sama ár.

Núna er Brynjar fyrir löngu kominn á sporið ásamt fleiri söguþyrstum tónlistarunnendum, en þessi saga væri alls ekki merkileg nema fyrir þær sakir að platan sem "Being for the benefit of Mr. Kite" hljómar á heitir því skemmtilega nafni "Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band" og maðurinn sem keypti plaggatið og samdi lagið var enginn annar en John Lennon.

For the benefit of Mr. Kite
there will be a show tonight on trampoline
The Hendersons will all be there
late of Pablo Fanques'fair, what a scene
Over men and horses hoops and garters
and lastly through a hogshead of real fire
In this way Mr. K will challenge the world

The celebrated Mr. K
performs his feats on Saturday at Bishopsgate
The Hendersons will dance and sing
as Mr. Kite flies through the ring, don't be late
Messers K. and H. assure the public
their production will be second to none
And of course Henry the Horse dances the waltz

The band begins at ten to six
when Mr. K performs his tricks without a sound
And Mr. H will demonstrate
ten somersets he'll undertake on solid ground
Having been some days in preparation
a splendid time is guaranteed for all
And tonight Mr. Kite is topping the bill

* Ef þið hlustið vandlega þá er óvart slegið í ride cymbalinn á 54 sekúndu ásamt því að hi-hat slag vantar á 1:24 mín.

"Alveg hreint ágætis helgi..."

Þá er vikan liðin, leið helvíti hratt, en það virðist vera einkenni þessarar borgar. Tíminn sem ég var hérna frá janúar til júní hvarf allavega. Í þessari viku byrjum við í seminars eftir hvern fyrirlestur, sem eru eiginlega bara vinnutímar þar sem maður vinnur verkefni eða þykist vera að því meðan maður gerir eitthvað annað. Búinn að kaupa allar bækur loksins, orðið ágætissafn sem maður er kominn með og nóg framundan að lesa.

Gærdagurinn var svakalegur. Byrjaði á því að ég horfði á Bolton vinna Liverpool með æðislegri spilamennsku, þeir eiga heiður skilinn fyrir að vera leiðinlegasta lið deildarinnar, plús þeir eru með leiðinlegasta stjórann. "Big" Sam Allardyce er auðvitað afkvæmi bolabíts og glæpamanns, og ég er ekki frá því að línuvörðurinn hafi verið á helgartaxta frá Samma. Aukaspyrnan sem hann dæmdi á Reina var svo langt frá því að vera rétt, í endursýningunni sást greinilega að línuvörðurinn var fáránlega staðsettur til að dæma þetta, og er mér gjörsamlega óskiljanlegt hvað maðurinn var að hugsa. Sennilega ekki neitt. Svo fékk orangútinn Ivan Campo boltann í höfuðið í seinna marktækifærinu þeirra í leiknum og skallaði í slána og út, réttilegt mark en mjög ljótt engu að síður og undirstrikaði enn frekar hvað þetta var æðislegur leikur. Liverpoolmenn voru mjög lélegir, því er ekki að neita, en ég kýs að fókusera frekar á alla aðra hluti því að ég er með litaðar skoðanir.

Eftir leikinn fórum ég, Hödds, Óli og Helgi á Carnaby street, sötruðum gefins bjór og spiluðum "Bullshit" (How to lose a guy in 10 days) sem var snilld. Hef aldrei logið jafn mikið á einum degi, enda strangkaþólskur. Svo var haldið heim til Hödds og Óla og spilaður póker þar sem enginn annar en ég tók pottinn (mont). Nokkur Sterlings þar. Eftir að hafa eitrað fyrir okkur þar fórum við niðrá Tottenham Court Road, hittum íslendinga (m.a. Ingu sem var mjög hress í verslunarferð með vinkonu sinni) og drógum þá með okkur í partý og svo á djammið.

Vaknaði síðan klukkan 9 í morgun eftir 3 tíma svefn og græjaði mig fyrir fótbolta í Regent Park. Byrjuðum uppúr 11, 8 helmassaðir íslendingar og spiluðum m.a. við Breta sem við að sjálfsögðu unnum. Um 1 leytið þegar við hættum var ég búinn að ofbjóða líkama mínum svo maður fór þá í slökun sem sér ekki fyrir endann á í augnablikinu. Hef tekið þá ákvörðun að drekka ekki næst fyrr en Bryndís kemur í heimsókn, sem verður eftir 2 vikur. Heil helgi í frí!!

Annars er nóg í gangi, þétt prógramm framundan. Plús venjulega skóli, fótbolti og lyftingar þá er Bryndís á leiðinni eftir ca. 2 vikur, ég var að panta mér far til Ítalíu að heimsækja Kolbrúnu og Kiko þann 18-22 október og svo er búið að plana ferð á Anfield í byrjum Nóvember að sjá Liverpool-Reading, janfvel inní myndinni að gista eina nótt í Bítlaborginni. Verður einmitt ferð frá Liverpoolklúbbnum á þennan leik svo ég býst við stórum hlutum.

En gott í bili, vikulegt update staðreynd og "Hedge Funds: Courtesans of Capitalism" bíður eftir mér uppí hillu.

Þessi helgi fer í metabækurnar, og eiginlega bara vikan.

Skrifa seinna um það, ég á inni smá svefn sem ég þarf að innheimta.

ein-tómt-fjör...

Helgin fór í það að horfa á fótbolta, kíkja aðeins niður á Old Street í smá glens og síðan var lesið um "credit contracts" og "option contracts". Hreint alveg ágætis helgi, fékk sex tvisvar og kærastinn minn er yndisleg manneskja. Grín, smá blogghermir í gangi þarna.

Kennsla hófst í dag, byrjaði samt frekar rólega, var ekki nema 2 og hálfs tíma fyrirlestur í Technical Analysis og var David Clemson (nánari upplýsingar í fyrra bloggi) að koma með nokkra góða brandara, ekki það að það hafi verið hlegið að þeim öllum. En það er líka ekki alltaf málið, lélegir brandarar geta verið mjög góðir líka, sérstaklega eftir á. Svona in the "long-run".
"Long-run brandarar".

Ég, Ólafur Johnson og Helgi (mágur Hreiðars) höfum ákveðið að fara á Anfield fyrir áramót, dagsetningin verður ákveðin seinna í vikunni en allavega, það er orðið ljóst að "You'll never walk alone" verður sungið reglulega þangað til. Og Steve Gerrard lagið líka. Og "We've won it five times, we've won it five times, in ISTANBUUUL... o.s.v."

Keypti mér 3 bækur í dag (enn bætist í safnið), Technical analysis of the financial markets, Hedge Funds - The courtesans of capital markets og síðan Liar's Poker. Ég skal setja inn review um þær um leið og ég er búinn að lesa þær, sem verður örugglega spennandi (fyrir mig).

Ætla að fara að drífa mig í gimið (gimið), ég þarf að rétta við stangirnar sem ég beygði síðasta föstudag.

Ætla að enda þetta á commenti.

"djös"

-Ari Geit (1984-present)

Þá hefst gamanið!

Mánudaginn næsta hefst formlega kennsla hjá mér í LSBU eða "London South Bank University". Ég er búinn að velja mér pathway, en það er kannski ekki ósvipað hugtak og "braut" eða "lína" í íslensku námi. Ég var fyrir löngu búinn að ákveða að taka "Finance" sem pathway og það þýðir að fögin sem ég verð í á þessari önn verða: "Management of Company Finance" og "Strategic Management" ásamt valfaginu mínu sem ég valdi vandlega. Það komu nokkur ansi athyglisverð til greina og langaði mann á tímabili að taka helst 2 eða 3 fög, en því miður hefði það verið alltof mikið nám er ég hræddur um. En á endanum valdi ég "Technical Analysis and Market Psychology" og er ég nánast að missa mig úr spenningi með það fag. Þar fáum við m.a. að stjórna 10 milljón dollara Hedge Fund (Vogunarsjóður er gott íslenskt heiti) yfir önnina, að sjálfsögðu "ýminduðum" ef svo má segja, en þessir sjóðir fjárfesta í verðbréfum ýmisskonar eða gjaldmiðlum með ýmisskonar fjárfestingaraðferðum sem ég ætla ekki að fara nánar útí, en þetta er klárlega spennandi. Ekki skemmir fyrir að kennarinn í þessu fagi er strax orðinn uppáhaldskennarinn minn í skólanum þar sem hann á mikið safn ljótra stuttermabola, og er alltaf með góðan slatta af bringuhárum uppúr hálsmálinu, þó það sé ekki einusinni V-hálsmál. Toppið það! Einnig er hann mjög líklega ofviti og veit af því þar sem honum finnst afar gaman að láta visku sína í ljós, t.d. þuldi hann upp slatta af Fibonacci-rununni fyrsta skiptið sem við hittum hann, glotti svo geðveikt þegar þeir sem göptu af undrun (og höfðu sennilega aldrei heyrt um þetta) klóruðu sér í hausnum. Geðveikt góður.
Síðan er ég búinn að beygja allar stangirnar í lyftingasalnum í skólanum og skrá mig í fótboltaliðið, er ansi hræddur um að þessir tjallar eigi ekki eftir að verða lengi að brjóta á mér lappirnar. Schevchenko er ekki einusinni að höndla enska boltann!
Helgin verður í rólegra lagi, þar sem kennsla hefst ekki strax þá ákvað ég að taka smá forskot á sæluna og keypti mér góða bók sem á eftir að koma sér vel, "All about Derivatives" heitir hún og veitir mér gott innsæi í það sem ég fer í eftir áramót, "Financial Risk Management".

En þetta er gott í bili, þá ætti ég ekki að þurfa að útlista það oftar hvað ég er að læra hérna úti. Annars grunar mig að fæstir lesi e-ð á þessari síðu enda hefur hún meira eða minna legið niðri í lengri tíma.

Sjáumst á röltinu... Gummi.

Maður dagsins...

... er Ron Burgundy!

Kominn til London...

... og allt að gerast.

GSM númer: 0044 796 296 7099 (ef þið eruð að hringja úr breskum síma er það "0" í staðinn fyrir "0044")

Heimanúmer: 0044 870 036 5031 (sama regla og síðast, hæ!)

Allt gott að frétta af mér, líst vel á þetta og meiri fréttir koma síðar.

Þetta er Johnny Logan.
Ekki nóg með það þá er þetta líka mjög samkynhneigð mynd af honum, ég efa samt ekki að hann sé fínn gaur, sjáiði bara fötin hæ!

Þýðir lítið að dæma fólk af útlitinu einu saman, en samt, þannig er það bara. Maður á líka ekki að tala í símann undir stýri og heldur ekki skola munninn þegar maður er búinn að bursta tennurnar. Jább, þessu komst ég að um daginn, ekki skola! Ég er búinn að skola síðan ég fór að tannbursta mig sjálfur, og þegar mamma sá um þetta fyrir mig var það mandatory (like taking hoes money, but that's another story) að skola eftir burstun. Mér líður semi einsog ég hafi verið að vinna svaaaakalega stórt verkefni sem hafi tekið 22 ár og ég ahafi gert það vitlaust allan tímann.

Elli er kominn.

Bæ.

Hver er maðurinn...

... og hvernig kemur hann málinu við?

Maðurinn lengst til hægri ætti að vera auðveldur, maðurinn lengst til vinstri er erfiður, en maðurinn í miðjunni er ómögulegur og kemur myndinni í raun ekkert við. Ég vil meina að hann geri sama gagn og sætisbelti í flugvélum.

Hver er skarpur, fundvís eða e.t.v. bæði?

Milf

Þá er maður búinn að fá staðfestingu frá London South Bank University um að maður sé velkominn um að ganga í söfnuðinn þeirra í september næstkomandi. Ég hugsa að ég slái til og verði þar eitthvað framá næsta sumar, svei mér þá. Ég sakna tvennunnar skelfilega mikið, þ.e.a.s. O'Neills á Wardour Street og smella sér svo beint á 13 Gerard Street, en það er einmitt á Gerard Street. Nett! Svo eru íbúðarmál að skýrast en ég er búinn að fá það staðfest að ég fái inná campusinn í skólanum, sem mér líst vel á. Hefur alltaf langað til að prófa að vera á campus, taka soldið þátt í félagslífinu o.s.frv. Svo skemmir það ekki fyrir að campusinn sem ég sótti um er á mjög flottum stað, ekki langt frá "Tate museum of modern arts" og "The Millenium Bridge".

Er sirka einn og hálfur mánuður ennþá í flutning svo að maður er rólegur ennþá. Á eftir að vinna sunnlensku deildina en ég held að mesta spennan sé núna hvor skori fleiri mörk, ég eða Einar Káti. Við höfum spilað skemmtilega saman frammi, næstum einsog í teiknimynd, og erum báðir búnir að skora sitthvor 11 mörkin í sumar. Þess má geta að 11 er prímtala og ég ætla að reyna að enda sumarið á prímtölu. Svo er Selfoss, heimabærinn, að snúast uppí eitthvað syndabæli (e. Sin City) en fréttir þaðan síðustu daga gefa til kynna að hér sé lítið annað gert en spólað í hringi, flúið lögguna og brotin höfuðin á aðkomumönnum sem lenda í því óláni að selja eiturlyf til grunnskólabarna. Ég segi að þetta hafi alltaf verið svona, það vildi bara enginn tala opinskátt um þetta fyrr en Eyþór Arnalds kom í bæinn, setti Árborg "in the spotlight" og opinberaði síðan sinn "kók og staur" vanda. Eftir það var allt annað smáræði. Eyþór lét okkur horfast í augu við vandann, Árborg er batnandi bær, og honum er bezt að lifa. Og meðan við erum á málefninu þá skulum við tala um hvað Eyþór er fínn náungi, og þá er ég að sjálfsögðu að tala um í tauinu.

Ég ætla að enda þetta á frábærum húmor, Jesúhúmor.
(Birt með góðfúslegu leyfi þjóðkirkjunnar og höfundi biblíunnar, Michael Moore)

First blog for a long time...

Ýmislegt búið að gerast síðan síðast, enda sumar á Íslandi og þá eiga hlutirnir að gerast. Ég er búinn að fara í partý, útilegur, innilegur, Atmosphere tónleika, spila fótbolta, beygja stangir, hætta í vinnu, byrja í nýrri vinnu, keyra í Reykjavík, keyra á Selfoss og svo er maður farinn að undirbúa næstu London dvöl, sem tekur við eftir einn og hálfan mánuð sirka.

Framundan er verslunarmannahelgin en ég hef ákveðið að taka ekki ákvörðun um hvert ég ætla, heldur bara vera rólegur og stökkva svo þangað sem stemningin er best og bjórinn kaldastur. Það plan, semsagt að hafa ekki plan, gefur mér ótakmarkað frelsi með lágmarksábyrgð.

Svo er bara að vona að krónan eigi eftir að styrkjast framað hausti, annars verður London-lífið ansi kostnaðarsamt og gæti rekið mann einsog mig útí einhverja atvinnustarfsemi... kaupa og selja bensín á campusnum.

Van Wilder.

Sjáumst á heiðinni....

Last blog for a long time...

Ég skrifaði einusinni mjög bitran pistil. Ég er að pæla í að endurtaka leikinn, enda sjaldan verið bitrari.
Þó er það ljóst að sumir vita uppá sig sökina og þurfa að vinna úr sínum málum duglega svo að kannski læt ég það liggja í bili. En bara í bili samt.

Það er komið sumar og ég ætla ekki að eyða því í tölvunni heldur í vinnunni, ræktinni, í fótbolta og með vinunum.

Og já takið frá föstudaginn 23.júní því að þá verður part-ei heima hjá mér, grill, bjór, dónar og allt sem okkur dettur í hug! Mega-rall semsagt!

Sjáumst þá... G.

Bæ London

Síðasti vinnudagurinn hjá mér á morgun. Frekar skrýtið að þetta sé búið, og maður eigi ekki eftir að gera þessa hluti sem maður hefur gert nánast daglega síðasta hálfa árið, næsta árið allavega. Framundan er vinna í sumar á Íslandi og síðan skóli í 1 ár í viðbót, eftir það getur maður farið að setjast í skrifstofustólinn aftur og segja fyndna brandara og þykjast vinna þess á milli. En hvort það verði í London, hjá fjárfestingarfyrirtæki, hjá Baugi, eða hvað það verður er ómögulegt að segja um og þessvegna er þetta soldið spes.

En hvað sem því líður verður mjög skrýtið líka að koma heim þar sem herbergið mitt bíður alltaf eftir mér, og vera þar í 3 mánuði rúma! Það hefur ekki gerst í 2 ár og finnst mér fyndið að hugsa til þess að í næstu viku verði ég eitthvað slakur þar, kannski að borða popp með Ella Joð eða kúra með Örvari, horfa á fótbolta með Brynjari eða á matreiðslunámskeiði hjá Ívari?

Ég geri hinsvegar miklar væntingar til sumarsins og ætlast til þess að við félagarnir verðum framtakssamir í því að gera eitthvað annað en að fara á Pakkhúsið, er að pæla í að setja hámarksheimsóknarfjölda þangað í sumar, kannski einsog 5 skipti á mann, og fara þá frekar í útilegur, í Reykjavík, Hjallann, á snjóbretti og líka bara halda góð partý. Ég skal kick-starta þessu með góðu afmælispartýi í kringum 23. júní og svo sláum við ekki slöku við. HM í fótbolta verður regluleg dægrastytting ásamt knattspyrnuiðkun, og svo verða líka stangir beygðar reglulega!!

En bæ London, sjáumst í september!

Halló aftur

Langt síðan ég henti inn fréttum hingað, kannski afþví að það hefur lítið á daga mína drifið, eða þannig. Allavega segi ég að það merkilegasta sem ég hef gert undanfarið var að að ég keypti mér iPod nano, sem er svo mikil snilld að ég er ekki að komast yfir það. Þetta er instantly orðinn besti vinur minn og hann fer með mér hvert sem ég fer, svo einfalt er það. Það sem kom mér til að kaupa hann var það að ég hef ekkert nennt að hreyfa mig síðan ég kom til London, hef farið svona 6 sinnum í ræktina hérna á 5 mánuðum, plús það að ég hef farið að hlaupa sirka 5 sinnum, annars er það bara búið að vera skrifstofan eða skemmtistaðirnir. Málið er það að það hefur enginn tími gefist í hópíþróttaiðkun sem mér finnst svo skemmtileg og hefur haldið í mér lífinu síðustu 22 árin eða svo, og að hlaupa er það leiðinlegasta sem ég geri. En þegar maður er með tónlist í eyrunum er þetta eitthvað svo mikið auðveldara, tíminn líður hraðar og allir eru ánægðir, "jumping up and sharing candy and stuff". Í kvöld tók ég til að mynda góðan hlaupahring, sem er hægt að sjá hér http://www.serpentine.org.uk/routes/02/index.htm og er 4.3 mílur eða 7 km, reyndar hljóp ég alveg frá dyrunum heiman frá mér svo það er eitthvað aðeins lengra. Er að pæla í að fara á handboltaæfingu hjá einhverju bresku liði á fimmtudaginn, get ekki ýmindað mér að þeir séu neitt í líkingu jafn góðir og Kolding en samt, þetta er handbolti! (Vona að þeir noti harpix samt). Svo um helgina er stefnan sett á 7.3 mílna hlaupahring og á Sunnudaginn kemur Elín til London, og ég ætla að fylgja henni á Waterloo stöðina þar sem hún tekur lest til Frakklands og verður í sumar einsog allir vita. Skil ekki hvað fólk er að flýja land um leið og ég kem heim, reyndar hætti Örvar við enda sá hann fram á að sumarið yrði algjörlega ónýtt ef hann myndi ekki hitta mig neitt, og hafði hann mikið rétt fyrir sér strákurinn.

En jó farinn að horfa á rómantíska gamanmynd, og bíða eftir að geta downloadað 23 þætti af Prison Break, go Michael Scofield.... Sjáumst eftir 2 vikur og tökum hlaupahring saman!

Virðingarfyllst,

Wilson Kipketer.

Blog 101

Ef þetta er ekki blogg þá vil ég koma því á framfæri að ég ætla að blogga bráðum hérna þar sem ritgerðin mín er að taka á sig lokamynd.

Ívar er búinn að lofa að drekka sig undir borðið í einum teyg, þannig að ég hvet alla til að láta hann efna þetta þegar hann kemur á Ísland um miðjan Maí.

Takk.

Jó!

Var að setja inn myndir, hérna til hliðar undir "Páskapartei 2006".

Kíkið og gleðjist, gott teiti, góðar myndir, good things.

Sjáumst.

Daglegt líf

7:30 - Vekjaraklukkan á símanum byrjar, snooze...
7:35 - Vekjaraklukkan á símanum, snooze...
7:40 - Vekjaraklukkan á símanum, snooze...
...
...
...
8:00 - Vekjaraklukkan á símanum, stop... fer á fætur, tannbursti, semi-sturta, föt, gríp símann, Blackberryinn og veskið, passa að lyklarnir séu í innri vasanum á frakkanum mínum, vinstra megin...
8:30 - Bomba mér út...
8:50 - Stíg útúr lestinni á Bond street, kem við á Pret og fæ mér samloku og köku ef mér finnst ég eiga það skilið (sem þýðir margar kökur í hverri viku)...
9:00 - Bond street 135-137, mæti í vinnuna, ræsi besta vin minn, tölvuna, og hef vinnudaginn meðan ég borða morgunmatinn minn...
12:00 til 17:00 - Á þessu tímabili borða ég hádegismat, fer allt eftir því hvernig verkefni dagsins raðast niður, hversu langt er í deadline, hversu hátt stresslevelið er á skrifstofunni og hversu svangur ég er...
15:00 til 19:00 - Á þessu tímabili finnst mér og Hödda ferlega nice að fá okkur Starbucks. Labba framhjá dyraverðinum honum Trevor, hann lítur á mig gegnum gleraugun, brosir svo það glittir í sótsvartar, kaffi og reykbrunnu tennurnar og segir: "Hi, you aiiiiight?" Ég svara honum alltaf bara með "Hi", neita að taka þátt í þessu "Good, good, how are you", þar sem ég veit að þetta þýðir svo sem ekkert hjá honum, honum er nákvæmlega sama um hvort ég sé "í lagi" eða ekki.
20:00 til 21:00 - Á þessu tímabili hef ég reynt að hætta að vinna síðustu vikuna, og þá byrjað að skrifa lokaritgerðina mína.
01:00 til 03:00 - Á þessu tímabili skríð ég vanalega heim til mín, raka mig, hendi mér í sturtu og uppí rúm. Þar sem ég fyllist mikilli orku við það að tannbursta mig tekur það mig að lágmarki klukkutíma að sofna, svo að hin tölvan mín bíður eftir mér heimavið. Eyði vanalega 30 til 60 mínútum í að eyða tíma á netinu, hlusta á tónlist og spjalla við hina næturhrafnana á MSN, sem þó gerist alls ekki oft.

Sjáumst jafnvel næstu helgi, páskar á Íslandi og ég læt sjá mig. Allir að taka frá föstudagskvöldið, hringið í Brynjar til að fá frekari upplýsingar.

Guðmundur - á eftir að sakna London-fársins!

Hlé?

Á maður aðeins að gefa þessari síðu frí svona meðan ekkert er að gerast í lífinu hjá mér? Ég gæti auðvitað sett inn einhver business plön og buyout módel en enginn hefur gaman af því til lengdar, ekki einusinni grínistinn hann Philip.

Cuntjuice er líka ferlega ferskur þessa dagana og ég held ég nenni ekki að vera að skoða mikið af síðum, allavega, rólegheit framundan, kertaljós og "drive slow".

Kveðja Guðmundur, þreyttur á þessu öllu saman.

Bílar, dónar og allt þar á milli

Maður kemst ekki hjá því þegar maður er í London að sjá töluvert hærra hlutfall af eigulegum bílum. Maður er kannski í öllu sínu ríkidæmi að rölta í vinnuna eða ennþá betra, í lestina, og þá brunar einsog einn Lambó framhjá manni, einhver Gordon Gekko-týpa við stýrið með hárið sleikt aftur (þýskar hárvörur) að hlusta á Ibiza mix á hljóðstyrk sem ætti að vera töluvert meiri en ætti að vera þægilegt eða heilsusamlegt. Svo eru auðvitað líka Limmarnir sem ætla aldrei að enda, og svo forstjórabílarnir, Rolls Royce eða Bentley. Ég er klárlega búinn að sigta út þá bíla sem ég myndi ekki hata að eiga akkurat núna, spurning um að henda inn einsog kannski myndum?


Mercedes Benz SLK 55 AMG er ekki sjaldséður hérna, mjög góður þessi, fínn í Langholtinu, Miklubrautinni eða bara inní skúr ;)Það var einn svona fyrir utan skrifstofuna um daginn, SLR týpan af Benz sem að ég geri mér ekki alveg grein fyrir hver átti samt? Getur vel verið að Valli Reynis hafi verið í London samt...


Rolls Royce Phantom, hann er vinsæll á Bond stræti, en það versta samt er óneitanlega að hann kostar peninga.
Ferrari Enzo, segi nú ekki meira.

En núna er maður farinn að hugsa einsog smástrákur, um bíla og eitthvað, held maður ætti bara að ná sér niðrá jörðina...Þessi Dodge Aires er á heilsársdekkjum og með fáránlega stórt farangursrými, ég er viss um að með smá bóni og kannski lyktarspjaldi í spegilinn væri maður geðveikt sáttur á honum.

Sjáumst á rúntinum.

Butterface

Vinnufélagi minn sagði mér góða sögu um daginn. Hann var að útskýra fyrir mér hvað merkingin "Butterface" væri, og þá í sambandi við kvenfólk.
Fyrst þegar hann nefndi þetta datt mér sjálfsagt í hug það sama og öllum öðrum, einhver andlitsfríð stelpa þá og væri þessvegna verið að vitna í þetta "Butter".
En annað kom á daginn, enda þessi félagi minn háskólagenginn og vel að sér í kvennamálum. Til að útskýra merkinguna er best að nota samtal milli tveggja útlendinga:

Harvey: Hey man did you see that bird?

Mervin: Yeah geeza, she was perfect!

Harvey: True, everything about her was perfect, "But her face"! - og þaðan fáið þið það, "Butterface"!!

Útskýringar:
Bird = stelpa
Geeza = kóni

En þetta er orðið alltof mikið blogg hjá mér, látið endilega heyra í ykkur, ef þið eruð ekki með símann minn þá eruð þið greinilega ekki í "the circle of trust".

Hvað gerðiru í dag?

Þetta!
Buyout - góð á kæjan

"Fö-fö-föstudagskvöld...

... byrjar vel. Lendi inní partý hjá tattóveruðum gæja..."

Ekki alveg svo gott, og líka laugardagskvöld.

Hvað er að gerast?
Bond Stræti 135-137, 3rd floor og verið að reyna að vinna eitthvað.

Hvað er efst á baugi þessa stundina?
Að byrja á ritgerðinni minni sem þarf að skila sér til Danmerkur um miðjan Maí. Minnsta lagi 60 bls "bók" sem ég "byrjaði" á seint í vikunni. Nú er að duga eða.... klára þetta bara.

Eitthvað skemmtilegt að gerast um helgina?
Heldur betur. Ég og Höddi Klikk erum að pæla í að fara í kvöldmat, eigum pantað borð á KFC á Piccadilly Square, og það er sko einn sá fínasti staður hérna í London. Spennandi! (hmm)

Sáttur við Liverpool í dag?
Nei alls ekki, verðum að fara að skora mörk. Peter Crouch er líka ekkert að verða neitt fallegri á velli og það er áhyggjuefni. Fowler bætir það þó upp enda besti knattspyrnumaður Evrópu í dag.

Hvað er svo á dagskránni?
Auðvitað heimsókn í næstu viku frá Brynjari og Hillaranum. Síðan Arsenal - Liverpool á Highbury næstu helgi.

Eitthvað að lokum?
Nei veistu eigum við ekki bara að slútta þessu í bili. Bið að heilsa.

Week-end

Þá er þessi vika liðin, "at the speed of light" get ég sannarlega sagt. Fór til Ítalíu í gær, vaknaði klukkan hálf 4 um nótt og var kominn til baka uppí rúm um 1 leytið, eða 20 tímum síðar. FLaug um 7 af stað til Napolí, var lentur um 11 að ítölskum tíma og hitti ég síðan Kolbrúnu um 1 leytið. Annars var fínt að vera í Napolí. Fékk mér einn bjór útí sólinni og hitanum og las FT meðan ég beið eftir Kolbrúnu og Kiko, síðan þegar þau komu voru að sjálfsögðu fagnaðarfundir, enda ekki oft sem við hittumst. Ég og Kolbrún flugum síðan kl. 20 tilbaka eftir að hafa séð ýmislegt á flugvellinum. T.a.m. sáum við "the rainbow warrior", eldri mann sem klæddist þeim ljótustu, en litríkustu fötum sem ég hef séð. Við Kolbrún vorum tekin í "random search" útúr röðinni í flugvélina, semsagt þeir vildu endilega leita að ólöglegum eiturlyfjum og naglaþjölum á okkur því að við vorum svo krimmaleg. Mér fannst það fyndið, enda var fullt af palestínuaröbum sem hlupu í gegn með post-it á bakinu sem stóð á: "Jihad" eða "B-O-B-A".
Í flugvélinni sátum við við hliðiná manni sem hét Ívar Atlason og var hann á fimmtugsaldrinum. Svo skemmtilega vildi til að þetta er sami Ívar og ég bjó með, en bara eftir 30 ár. Þessi náungi var með fartölvu með sér, einsog svo margir aðrir, en alla 3 tímana spilaði hann "Bubble Trouble" eða einhvern álíka einfaldan tímaþjófstölvuleik. Ég eypaði í hvert skipti sem ég leit á manninn og sá að hann var ekkert að fá leið á þessu, heldur varð bara einbeittari og sleppti meirasegja matnum um borð til að eyðileggja ekki sigurgönguna sem hann var kominn á. Reyndar hætti hann undir lokin, þegar allir þurftu að slökkva á raftækjunum, en tók þá upp tímarit. Síðan hnyppti hann í öxlina á Kolbrúnu, með bros á vör og sneri blaðinu opnu að henni, til að sýna henni soldið sniðugt sem hann fann á síðum blaðsins. Hundur í súpermanbúning! Flottur!!
Annars er nóg að gera í vinnunni og verð ég að vinna alla helgina uppá Bond Stræti, sennilega reyni þó að ná Chelskí - Liverpool á sunnudaginn, gott að það sé 44" sjónvarp með sky pakkanum á skrifstofunni ;) Benefits og ekkert annað.
Og Örvar, Hjalti, J-man, Billi og þið hinir í draumadeildinni, ég er búinn að velja liðið mitt þannig að ég byrja að safna stigum á morgun. Er nú þegar neðstur í deildinni okkar ásamt Ella, enda við 2 þeir einu sem höfðum enga menn í liðinum okkar, GE Group og Cuntjuice fuckers.

Og já ég sá Arabakonu áðan í svörtum ninjabúning, með fyrir augunum og öllu. Án þess að ég sé með fordóma þá eru þetta meiri sauðirnir þetta lið. Þessir Palestínuarabar eru bara ho**ar.

No smoking!

Rall.

Í gær var ég afspyrnufínn almennt séð að vinna einsog flesta daga niðrá Bond Street. Það var allt brjálað að gera einsog alltaf og ég og Höddi búnir að ákveða að vera framá kvöld eitthvað að nördast í excel, gerandi módel og businessplön. Mjög gaman. Þá fengum við skyndilega þær fréttir að það væru miðar handa okkur á retail fund charity ball, árleg plebbasamkoma með helsta business fólki Bretlands innan retail-geirans. Eftir stutta umhugsun ákváðum við að smella okkur, ekki síst þar sem sætin okkar voru á svokölluðu "platinum" borði, dýrasta svæðið í húsinu og alveg við sviðið. En maður fer ekki í jakkafötum á svona rall, heldur þýðir ekkert annað en kjólföt eða smóking. Og þegar kemur að mér er það alltaf no smoking. Hef aldrei átt smóking, og aldrei þurft smóking. Jæja, við hlupum út í búð til að leigja smóking. 20 mínútum síðar vorum við báðir búnir að kaupa okkur smóking. Flottir! Hentum okkur í draslið og vorum skyndilega orðnir einsog klipptir útúr Bond-mynd. Þegar við komum á staðinn sem þetta var haldið á beið okkar endalaust kampavín og vel 1000 manns sem eiga alltof mikið af peningum. Eftir 3 rétta máltíð, hvítvín og spjall við suma af forstjórum fyrirtækja Baugs sem sátu við borðið var komið að uppboði. Þetta uppboð snerist síðan uppí grín þegar boðið var upp Austin Mini bifreið, og fór svo að Bíllinn var keyptur allavega 4 sinnum og síðan gefinn aftur tilbaka, þar af 3 sinnum af engum öðrum en Phillip Green, ríkasta Breta í heimi en hann er metinn á rúma 400 milljarða króna af Forbes. Gott ef Gunnar yfirmaður á skrifstofunni bauð ekki 38.000 pund eitt sinn en Phillip keypti hann á 40.000, algjört grín! Eftir þetta voru skemmtiatriði og hljómsveit, dans og spjall og sá maður ófáann manninn hella dýru kampavíninu yfir kjólfötin. Ég, Höddi, og 2 aðrir háttsettir kappar sem ég nefni nú ekkert á nafn enduðum síðan á hótelbarnum þar sem við pöntuðum alltof marga mojito en drukkum þá ekki, veit hreinlega ekki afhverju?
Þegar þessir tveir kappar höfðu yfirgefið samkvæmið var klukkan að slá í 3 og ég og Höddi fengum þá hugmynd að borða, og mikið langaði okkur í kínverskan! Þá þýddi ekkert annað en taxi niðrí Soho og á eina staðinn sem var opinn klukkan 3 um nótt á mánudegi, "Crispy Duck". Viku áður höfðum við verið að labba um Soho og leitað að veitingastað, sáum þá "Crispy Duck", bentum og hlógum: "Þessi selur pottþétt ketti". Einhverjar glóðarsteiktar verur á teini voru í glugganum og snerust í hringi, frekar ógeðslegt! En á þessu mómenti var "Crispy Duck" ekkert svo slæmur kostur, og eftir að hafa labbað inn fengum við borð uppá 3 hæð! Löbbuðum þröngan og ógeðslegan stigagang (í smóking auðvitað) inní setustofu þar sem 4 arabar sátu við eitt borð og ólukkulegur gæji spjallaði við 2 klæðskiptinga á öðru borði. Þarna sátum við og pöntuðum núðlur, kjúkling (vonandi), svínakjöt (vonandi) og afgreiðslu-maðurinn (vonandi) skipaði Hödda að gefa honum tips eftir ógeðslegan matinn og fáránlegu þjónustuna! Hurry up and buy!
En við enduðum báðir heilir heima hjá okkur og seinna meir var þetta mjög óvænt, en skemmtilegt mánudagskvöld. Vinnudagurinn í dag var reyndar erfiður, en einsog Valli Reynis sagði: "Það geta ekki allir komið í afmæli!"

Briefing from Sussex Gardens

Helgin:

Kíkti í afmæli og svo í smá Mojito á Met bar á föstudaginn eftir vinnu (sem á að vera barinn sem C. Ronaldo fór á eftir meinta nauðgun hér um daginn) gaman að því. Vinna nánast allan laugardaginn, í kringum miðnætti ákváðum ég og Höddi að beila á excel og ársskýrslum og taka mönnarann á þetta og borða til tilbreytingar, röltum niðrí Soho og fengum okkur Kenny. Svo húkkaði ég Talibana sem skutlaði mér heim, minicab.co.uk
Sunnudagurinn fór í að horfa á Liverpool tapa fyrir united, sem er aldrei gott. Var uppá skrifstofu til hálf níu og svo rokkaði ég undergroundið heim og fór í smá rólegheit. Aldrei óvinsælt.

Ég er kominn með nokkur góð "bresk" orð sem eru að laumast inní orðaforðann. "Quid" en ekki pound, wanka, twat, splendid, quite, frankly, fanny, arse og margt annað sem skreytir þetta. Annars er þetta ekkert yfirþyrmandi neitt, bara einsog að vera í enskutíma hjá Helga ketti (ekki Paolu því ég neita að skrifa undir það að hún tali ensku. Hún er svo illa menguð af sínu móðurmáli að þetta fer í einhverja mállýsku hjá henni, held að henni veitti ekki af enskunámskeiði sjálfri, það er ekki nóg að vera útlendingur til að kenna erlend tungumál).

Var að klára síðasta Apprentice í seríu 4... Randall rúllaði þessu, en ég þekki engann sem horfir á þetta sem er fáránlegt því Trumpinn er í fantaformi, hárið hefur aldrei verið jafn mikil sulta.

Jack Bauer er víst ekki dauður.

Djöfull er mikið ljótt sem mig langar að segja en ég geri það ekki... hringið bara ef þið viljið fá það, eða sendið mér póst, ekki e-póst heldur póst.

Ávallt hreinn einsog sápustykki... stickin' it like ducktape og-sa-videre.

Komum síðan Hljómsveitarleiknum í 400 komment!!

Tveir limir

14. juni 2005

Nú eru tveir føroyskir limir á VMF á ICEX: Kaupthing Virðis­bræva­meklara­felag og Føroya Sparikassi. Hetta merkir, at hesir báðir kunnu handla beinleiðis á marknaðinum, og kunnu fáa fyritøkur til marknaðin.

How are you?

Ég er góður. Hef ekki verið mikið að gera annað en að vinna einsog sannur Íslendingur í víkíng (ekki samt í Egils víkíng) heldur meira svona í útrás, víkíng. Flott að vera kominn til London loksins, soldið annað en Kolding get ég sagt!
Þetta er stærsta blogg mitt hingað til því hér með færi ég titilinn "Borg Óttans" frá Kolding yfir á London, sem mun hér eftir bera þennan titil. Ekki skrýtið þar sem mun fleiri morð og fleiri pervertar per capita leynast hérna, Bretinn er ekki jafn ligeglad og Daninn, ónei. Ég hef komist að því að Bretinn flýtir sér alveg ofboðslega í vinnuna á morgnana en samt er ég alltaf mættur á undan. Fólk bókstaflega hleypur í og úr undergroundinu á morgnana og gerir sig að fíflum, ég rölti rólega, tek svona kvennagönguhraðann á þetta, og mæti alltaf 5 í 9. Það nefnilega fara allir jafn hratt í lestinni, sama þó þeir séu að flýta sér eða ekki.
Annars þá er íbúðin sem ég leigi hérna í fín, og þá staðsetningin sérstaklega. Ég er ekki nema rétt 10-15 mín á Oxford street að rölta, og vinnan 10 mín plús það niðrá Bond Street. Skrifstofan er mjög flott og ekkert til sparað, enda er Baugur ekkert á barmi gjadþrots neitt! *hóst*
Ég er með minn eigin lappa, síma, blackberry og ég veit ekki hvað og hef fengið nóg að gera svo ekki sé meira sagt, er búinn að vera til svona 22-02 á kvöldin að vinna og byrja alltaf 9 eða hálf 9. Það er eina ástæða þess að ég hef ekki haft neitt samband að viti eða hent inn línum hérna.
En tíminn flýgur bókstaflega hérna, 1 og hálf vika strax búin, bráðum verður þetta allt saman yfirstaðið og ég verð orðinn stjórnarformaður HSBC... aha! Svo fer ég bráðum að drífa mig á fótboltaleik hérna, og einnig þarf ég að tékka á tónleikum og þvíumlíku, loksins kominn í menningu einsog hún gerist best. Endilega ef þið vitið um eitthvað "on the horizon" give me a bell.
Ég ætla ekki að hafa þetta lengra að sinni, endilega kommentið ef það er eitthvað sérstakt sem þið vijið vita, ef þið viljið kíkja í heimsókn eða bara segja eitthvað sniðugt.
Cheers...

símanúmerið mitt

Áttaði mig skyndilega á því að ég er kominn með nýtt númer og ef einhver vill vera í sambandi þá er þetta "the magic number": 0044 (0)77 3848 6553 (sleppið núllinu ef þið hringið frá Íslandi)

Ég veit að þetta er langt en það er líka útaf því að það er útlenskt.

Skrifa sögu bráðum... bæjó.