Compact Disc - Read Only Memory

Q: Hver hélt að geisladiskurinn væri úr sér genginn?

A: Ég!

Engu að síður sá ég mig knúinn til að kaupa eitt stykki í dag. Ég hafði verið að hlusta mikið á nýjustu plötu Klaxons, Myths of the Near Future sem er hægt að hlusta á á myspace-inu þeirra hérna, og þar sem mig langaði einstaklega mikið að eiga þetta á iPodinum mínum sá ég það eitt í stöðunni að kaupa helvítis plötuna bara. Impulse buy.

Svo fór ég að hugsa tilbaka og í sannleika sagt man ég ekki eftir síðasta skipti sem ég keypti mér geislaplötu. Ef ég gref langt aftur í tímann þá dettur mér helst í hug að það hafi gerst í kringum 2001-2002, og þá væntanlega einhver hörð rapp-plata með byssuhljóðum og munnsöfnuði. Sem er auðvitað mjög jákvætt.

Í London í dag var 16 stiga hiti og glampandi sól. Á morgun er spáð 18 stiga hita og glampandi sól. Á föstudaginn fer ég til Íslands þar sem spáin segir að það verði 3 stiga hiti og rigning um allt sunnan og vestanvert landið.

Svo á morgun blablabla.

Pabbi K.

Það er engin flaska of stór...

... enginn bjór of sterkur, ég drekk meira segja bensín blandað í klór!

Hver man eftir þessum peyja?

Í dag fór ég í fótbolta með vinum mínum í London, einsog alla aðra sunnudaga. Við hittumst í Regent's Park, skiptum í tvö lið og spilum uppá verðmætustu verðlaun sem um getur, heiður og virðingu.
Hérna ber að líta hluta af hópnum, liðið sem spilaði á móti Finnlandi fyrir áramót.

NY-WAY, það hefur blásið heldur byrlega síðustu 3 skipti eða svo sem ég hef farið í bolta. Ég hef alltaf endað í tapliðinu, sem er að gera mig geðveikan. Í dag var engin breyting þar á.

Leikurinn var drengilega spilaður og í hinum ákjósanlegustu skilyrðum; þurrt og vel slegið gras, hæg austangola, miðlungs rakastig og einn og einn sólargeisli lét sjá sig. Eftir brösulega byrjun fór góða liðið (mitt lið) að sækja í sig veðrið á móti myrku öflunum (hinir). Við náðum 3 marka forystu sem við héldum lengstaf, allt þar til við komumst uppí 9 mörk. Þá lögðu myrku öflin bölvun á sóknarspilið okkar og fengu nornir í lið með sér til að hjálpa þeim að skora hvert heppnismarkið á fætur öðru. Þegar við náðum að aflétta bölvuninni voru myrku öflin búin að skora 5 mörk í röð og ná 11-9 forystu. Þá komu heilladísir og hjálpuðu okkur að jafna leikinn með frábærum samleik og glæsilegri framisstöðu sem hefði eflaust fengið Tóta Ingólfs til að kyrja ungmennafélagssöngva við varðeld (í Aldreilandi). En Adam var ekki lengi í paradís, eftir að ljósu hetjurnar höfðu jafnað metin þá kukluðu myrku öflin út einhver þau ljótustu mörk sem knattspyrnan hefur augum litið, og því fór sem fór. Ég tapaði enn og aftur.

Ég verð að játa á mig nokkra hluti.
- Einsog oft áður var ég mjög markagráðugur á köflum, ég reyndi að sóla of oft og of mikið og tapaði því boltanum nokkuð oft í einhverjum ævintýrum. Ég er enginn Ronaldinho.
- Ég var orðljótur þegar á móti blés og það hjálpaði ekki við að byggja upp liðsandann.
- Ég nennti aldrei að skipta í mark, og hefur það óneitanlega valdið gremju hjá liðsfélögum mínum sem hefur síðan grafið undan liðsheildinni.
- Ég átti nokkur glórulaus skot í enn vonlausari færum, sem stöfuðu af ofurtrú minni á eigin ágæti.
- Ég var latur við að hlaupa tilbaka í vörnina.
- Ég hengdi haus á endasprettinum þegar skammt var til leiksloka.
- Ég sagði brandara þegar liðsfélagi (Johnson) klúðraði færi. Hann kannski hló útávið, enda í hóp af sveittum karlmönnum, en hann var sár inní sér.

Niðurstaða: Ég brást liðinu.

Hvað ætli Gerrard finnist eiginlega um mig?

Helkin framhald

Úr því að ég var með svona hresst blogg síðast ákvað ég að reyna að bæta það upp með því að setja bara framhöld (is that even a real word?) á það. Þetta er fyrsta framhaldið.

Ég gleymdi auðvitað að segja frá því þegar Helgi og Óskar (báðir úr Reykjavík, þið þekkið þá ekki hahahahahahahhahahahahahhahaah) voru pissfullir á Old Street eftir djammið og ákváðu að skora Ella Joð á hólm. Þeir eru einsog allir aðrir á þessari jörð, gífurlega hissa á því hversu stór Elli sé, og því fór Óskar á háhest á Helga og þeir fóru í hanaslag, Elli Joð vs. The People. Ekki nóg með það að Óskar hafi gargað einsog hæna (ekki hani) og gert handahreyfingarnar að fugladansinum á bakinu á Helga, þá var Helgi í öfugum nærbuxum og það sást augljóslega þar sem það voru hneppur á nærbuxunum, aftaná!! Ég allavega vona að hann hafi verið í nærbó-unum öfugum útaf slysni, dómgreindarleysi, heimsku, nærsýni, geiðveilu eða húmor, en ekki útaf læknamistökum eða líkamlegri fötlun. Hef lítinn sem engan áhuga á því að vera vinur hans lengur ef svo er. "Still, imagine the possibilities!"

Meira framhald síðar. Ef enginn kommentar mun þessi kanína deyja:


"Grrrrr" - Pabbi Króki 2006

Helkin

Elli Joð kom, við fórum á ARCADE FIRE sem voru bestu tónleikar sem ég hef farið á. Við sungum allan tímann með öllum lögunum, næstum því alveg fremst við sviðið einsog talað hafði verið um. Það tók á reyndar, röddin var slöpp það sem eftir lifði helgarinnar, en það er samt frekar töff ef maður pælir í því (?).
Á föstudeginum eftir tónleikana með ARCADE FIRE þá plataði Óli Johnson okkur á Bright Eyes tónleika sem voru mjög flottir, ekki það að ég hafi hlustað mikið á hann fyrir tónleikana en eftir þá var ég staðráðinn í að tékka betur á honum, minnti mig mikið á góðvin minn Ryan Adams. Kannski rétt að geta þess að fyrr um daginn versluðum við Elli frá okkur allt líf. Við tókum svo mikinn pening útaf íslensku kortunum okkar að íslenska krónan veiktist um 3% tímabundið meðan framboðið á krónunni jókst svona mikið á gjaldeyrismörkuðum. Þar af leiðandi hækkaði verð mikið á innfluttum vörum til Íslands.

Gummi + Elli = Verðbólga

Á laugardeginum tókum við yfirvegað böndí sem síðan endaði í mjög heitri þrennu. Café Pacifico, Planet Hollywood (ha? (já ég veit, mjööög spes)) og síðan Old Street djamm sem er alltaf mjög sveitt. Og þá meina ég sveitt einsog í gott.

Ég man ekki eftir sunnudeginum.

Eina sem ég man núna er að mig langar heim, ég nenni þessu ekki lengur. Ég nenni ekki einusinni að blogga lengur

"Girls just wanna have funds"

Svei mér þá ef ég fór ekki til Danmerkur um helgina, nánar tiltekið frá fimmtudegi til sunnudags (báðir meðtaldir). Ég fór að heimsækja Elínu í skólann hennar, og þar sem hún má bara fá gesti um helgar varð ég að fela mig í heilan dag. Það var geðveikt gaman.

Ég vil aðallega nefna tvö atriði sem stóðu uppúr í minningunni í þessari för. Í fyrsta lagi vorum við Elín stödd í leigubifreið sem flutti okkur frá Randers í skólann hennar að kvöldi til og vildi svo til að bambi stökk uppá veginn og fyrir bílinn. Hann lenti undir afturdekkinu á bílnum með miklum látum svo að leigubílstjóraKONAN (lK) var ansi góð að halda bílnum á veginum. Hún negldi niður og við stukkum út, til að finna bambann sem lá vankaður útí vegkanti. Greyið var ennþá með lífsmarki, en báðir afturfæturnir voru illa brotnir, annar sérstaklega illa þar sem beinin stóðu útúr löppinni. lK hljóp í bílinn til að ná í e-ð barefli svo ég gæti aflífað dýrið, en fann því miður ekkert. Þegar hún loksins sneri tilbaka úr bílnum þá var bambinn búinn að ranka við sér og fór að berjast um, svo ég og Elín þurfum að halda dýrinu niðri. Elínu stóð ekkert alveg á sama þar sem þetta var frekar ógeðslegt, og mér stóð ekki alveg á sama þar sem bílar sem keyrðu framhjá okkur voru ekkert að hægja á sér heldur brunuðu framhjá okkur á örugglega 100+ km hraða, ég sver að það var ekki meira en meter á milli okkar stundum, enda kannski erfitt að sjá okkur í myrkrinu útí vegkanti stumrandi yfir bambanum. lK hringdi í vin sinn sem var vanur veiðimaður og sirka korteri síðar mætti hann á svæðið með veiðihníf og skar bambann á háls. Ég veit ekki afhverju en ég horfði á þetta allt saman, og það var frekar ógeðslegt. Greyið dýrið barðist um meðan blóðið sprautaðist útum allt, m.a. yfir andlitið á veiðimanninum. Elín beið inní bíl meðan þetta gerðist, enda kannski ekkert bíó. Eða?

Annað atriði sem mér fannst standa uppúr var þegar það var teiknimaraþon á laugardeginum hjá Elínu. Þá komu allir nemendurnir saman inní stóran sal þar sem þau áttu að eyða deginum í að þróa teiknihæfileika sína; 3 módel stilltu sér upp víðsvegar um salinn, nakin að sjálfsögðu, og svo átti bara að teikna með ýmsum áferðum, áherslum, blýöntum, kolum o.s.frv. Ég ákvað að vera með og stóð ég mig ekki framar vonum, ég er ennþá jafn lélegur og ég hélt ég væri. Undir lokin var hugurinn hinsvegar farinn að reika hjá mér og ég teiknaði PacMan að vera að borða draug. Það heppnaðist ótrúlega vel. En aðalplottið á eftir að koma. Málið var nefnilega það að á meðan þessi módel, sem voru annars mjög professional og tóku þetta mjög alvarlega, voru þarna allsnakin í hinum ýmsu stellingum og á meðan var spiluð tónlist til að setja smá svona "mood" í salinn. Yann Tiersen hefði hentað einstaklega vel, en fjandinn hafi það tónlistin úr Prúðuleikurunum er ekki málið! Við þurftum að halda hlátrinum inni allan tímann meðan lög einsog "It ain't easy being green" (með Kermit), "The Muppet show theme", "Happy feet", og síðan uppáhaldið mitt, "Wishing song". Í því er Gonzo að óska þess að hann sé einhver annar, og þá kemur Chicken og segir að hann sé góður einsog hann sé og þurfi ekki að vera einhver annar. Gonzo verður glaður. Chicken segir líka að hann muni gera Gonzo greiða ef hann vilji. Þá segir Gonzo þessa snilldarlínu: "Can you let me finish this song?" Priceless. Ég sprakk úr hlátri og ég held að módelunum hafi fundist einsog þau væru að tapa trúverðugleikanum. Maður vill helst ekki hlæja mikið ef einhver stendur nakinn fyrir framan mann. Eða?

Þessi helgi var samt algjör snilld í alla staði, skólinn hennar Elínar er mjög fínn og krakkarnir þar almennt mjög fínir (fínir=artí) og við áttum mjög góð partý með þeim... öll kvöldin! Annars notuðum við líka tímann í að gera ekki neitt saman, bara nákvæmlega ekki neitt. Létum bara tímann líða og spjölluðum um allt frá tískuslysum yfir í EllaJoð (s.s. bara eitt topic allan tímann (sorry Elli Joð (samt ekki (samt)))). Svo skoðuðum við Randers aðeins, ætluðum að leigja bíl og fara til Þýskalands en vegna þess að Elín er ekki orðin 23 ára þá gátum við það ekki. Allt Elínu að kenna. Samt takk fyrir mig og ég kem pottþétt (örugglega vonandi) aftur.

Elli Joð er að koma í heimsókn til London eftir 3 daga, þá dregur til tíðinda á Cuntjuice. PLÚS að Arcade Fire tónleikar verða teknir, ásamt vikulegum London Brunch Club (LBC) fundi og svo ýmislegt sem ég ætla aldrei að segja neinum frá. What happens in London stays in London.

Batman.

Svo fékk ég útúr prófunum mínum loksins í síðustu viku. Það stóð bara eitt stórt "RÚST" (á ensku auðvitað) og svo var fimmhundruðkall í umslaginu. Semsagt ég náði öllu og ríflega það.

Og ég er að koma á Ísland eftir 17 daga. Hvað er að frétta Brynjar?

Bæ allir, að eilífu.

GE (veðja 10 pundum og frappó að Höddi spyrji "General Electric eða Guðmundur Eggertsson?)

"Síðasti hvítingi stóð upp og var skotinn..."

Úr hvaða lagi er fyrirsögnin (lauslega þýdd) og með hvaða tónlistarmanni. Ein vísbending, hann er dáinn, en hann dó ekki einsog fyrirsögnin segir.

Það er komið nýtt trend í borg óttans, nefnilega 3 km hlaup. Ég og Óli Joð (skyldur Ella Joð) erum að blása og mása (er það orð) við það að bæta okkur dag frá degi í ræktinni. Hver man ekki eftir því að hafa verið í handbolta eða fótboltaliði og þurft að hlaupa 3 km á 12 mínútum? Allavega fannst okkur gaman að testa okkur aðeins og höfum verið að taka þetta núna nokkrum sinnum síðustu vikuna eða svo. Ef maður hleypur á 15 km hraða er maður akkurat 12 mínútur, og því er tempóið aðeins búið að aukast dag frá degi plús endaspretturinn en þá fer maður í sirka 17 km hraða síðustu 200 metrana eða svo.

Síðustu 4 hlaup hafa verið svona:
15 km hraði = 12:00 mínútur
15.4 km hraði = 11:45 mínútur
15.6 km hraði = 11:36 mínútur
15.8 km hraði = 11:28 mínútur

Svo er spurning hvað maður tekur mikið á því á morgun? Þetta er allavega orðið helvíti erfitt, og er komin upp smá taktík með það að útbúta sem æstastan 12 mínútna playlist á iPodinum sínum meðan átökin standa yfir. Slipknot, System of a Down, Muse og fleiri eru að standa sig vel þar.

Ef einhver vill koma með góð hlaupa-tips, æst-laga-tips, eða bara service charge þá er það líka vel þegið(i).

LIVERPOOL - BARCELONA Í KVÖLD! HVER GYRÐIR HVERN!!

- "Gummi blogg, bloggar alltaf þegar hann nennir"

Su nudags blog

Ef þið sjáið ekki seinna "N-ið" í fyrirsögninni þá er það útafþví að það er að leika Michael Carrick í leiknum í gær, s.s. ósýnilegt. Hann var svo týndur að þegar það átti að skipta honum útaf þá fannst hann ekki, svo man. utd. þurftu að finna nýjan skiptimann. Í eitt skipti þegar Gary Neville fór að taka innkast sást Michael Carrick hinsvegar hlaupa uppað honum og segja: "Hey Gary can I take this one? This is getting embarrassing, I ain't getting no camera time".

Sver að þetta gerðist. Þetta verða einu kommentin sem ég mun gefa út um þennan leik.


Það helsta sem er að frétta frá London er það að ég er kominn með vinnu eftir skólann, og í London þannig að ég er ekki á leiðinni neitt í burt, ég fór á Café Pacifico í gær og fékk mér góða stemningu og skemmtun, ég fór í "fótbolta" í Regent's Park í morgun, sem seinna þróaðist útí e-ð mitt á milli leðjuslags og rugby (og KY-glímu(djók(samt ekki(samt)))).
Ef mamma hefði séð útganginn á mér eftir þetta hefði hún orðið brjáluð, svo mikið er víst, þessi mynd ætti að gefa ágætis dæmi (athugið að þetta er á höfðinu, svæðið sem ætti að haldast nokkuð hreint í knattspyrnuiðkun). Ég held að ég þurfi að henda fötunum sem ég var í.

ODB

Svo ætla ég til Danmerkur næstu helgi, það er nánast gefins að fljúga þangað svo að það er ekkert að aftra mér frá því að kíkja í heimsókn aftur. Tékk.

Og já, ekki horfa á "Saw 3" ef þið eruð að leita að góðum söguþræði! (ha, hvaða söguþráður? (akkurat))

Ég er að fara að horfa á "Amelie" núna, og eingöngu útaf því að Yann Tiersen sér um tónlistina í henni. Mér finnst hann góður.

4 dagar - Danmörk

11 dagar - Elli Joð a.k.a. Joðmaðurinn mætir til London og við förum á Arcade Fire og kúrum

26 dagar - Páskafrí á Íslandi, Alan úr X-factor ætlar að kenna böndí og páskapart-ei

Sjáumst á Mæspeis.