Jább, ansi hræddur um það!
Fannst kominn tími á það að setja smá hérna inn. Við Elín höfum það allsvakalega gott í London ef einhver var að velta því fyrir sér, og er ótrúlegt hvað tíminn líður hratt. Maður heyrir það oftar og oftar hvað stutt sé orðið í jólin, og verður þess líka var á hverjum degi þegar maður fer í vinnuna og sér að Oxford Street er orðin upplýst af jólaljósum. Ef ég síðan lít útum gluggann í vinnunni blasir við mér glannalegasta jólaskreyting Bretlands, en það mun vera Debenhams en hún var skreytt þetta árið af Jólabarninu sjálfu á prozaki.
Einn vinnufélagi minn hafði það á orði að Debenhams myndi líta út einsog Corona bjórflaska, og ég held að hann hafi vinninginn!
Fyrir utan jólafárið þá erum við búin að fá heimsóknir, Margrét og Þórir einsog sást á myndunum í síðasta "bloggi", og síðan helgina eftir voru vinir Elínar frá Danmörku hérna ásamt því að Sigrún hans Óla gisti hjá okkur yfir helgina þar sem Óli gerðist svo djarfur að hann fór að leita að tilgangi lífsins í Taílandi. Hann kom tilbaka svo ég áætla að hann hafi fundið eitthvað! Þessum heimsóknum mun aldrei linna því að Elvis og Helga eru að koma næstu helgi ásamt því að mamma og pabbi mæta í árlegu London-jóla-ferðina þar sem þau kaupa jólagjafir og hvaðeina. Eitt er víst að ég ætla að fá mér bjól næstu helgi og jafnvel kíkja á Arcade Fire tónleika.
Ég hef ætlað að blogga hingað inn í nokkur skipti síðan síðast (og þá er ég að tala um þegar ég segi frá einhverju). En alltaf þegar það gerist þá fer ég líka að hugsa um e-ð annað sem ég gæti gert í staðinn, og einsog sést þá hefur þetta "e-ð annað" alltaf haft vinninginn. Þessvegna hefur margt sem hefur á daga mína drifið gleymst, en þó er tvennt sem mig langar að segja frá.
Ég fór á charity event í vikunni. Það var verið að bjóða upp allskonar hluti til að safna peningum fyrir barnaspítala og meðal þeirra sem voru þarna voru nokkrir leikmenn West Ham ásamt Joe Cole úr Chelsea. Eftir að síðasti hluturinn hafði verið boðinn upp þá segir uppboðsstjórinn (er það til?) að ef einhver vilji gefa 5,000 pund þá muni Anton Ferdinand og Carlton Cole, leikmenn West Ham, fara uppá svið og syngja og dansa Moonwalk. Mjög spennandi. Jæja, salurinn fer aðeins að hugsa sig um og þá stendur Joe Cole upp, réttir upp hendina og segist glaður gefa þennan pening til góðs málefnis (og til að sjá mótherjana gera sig að fíflum sennilega!). Allavega, til að enda stutta sögu fóru félagarnir upp og gerðu sig að fíflum einsog sést á myndinni hér að neðan:
Joe Cole stóð fyrir neðan sviðið og hló einsog fífl allan tímann. Money well spent!
Ég og Elín fórum í gær til Kent, sem er sirka klukkutíma fyrir utan London, þar sem við vorum boðin á árlegt flugeldapartý. Við leigðum hótelherbergi í litlu þorpi sem heitir Wateringbury og enginn hefur aldrei heyrt um áður, en er voðalega kósý staður og mjög gott að komast aðeins í sveitasæluna úr stórborgargeðsýkinni og nauðgununum (eða ekki).
En eitt smáatriði sem ég vissi ekki var að þetta partý var eingöngu "útipartý", þannig að við Elín voru ekki beint í hlýjustu fötunum! Það gerði lítið til þar sem það voru tjöld og heitt kakó á staðnum, plús að Óli og Höddi sáu um að dansa fyrir mannskapinn svo öllum hlýnaði allverulega um hjartarætur. Elín festi skóinn sinn einusinni í drullupolli og steig svo á sokknum oní drulluna í næsta skrefi, sem var fyndið (fannst mér). Það sem stóð samt mest uppúr í þessu partýi var hvað partýhaldarinn á svakalega landareign og hús! Við Elín tókum örugglega 400 myndir (ofmat) af húsunum, sundlaugargarðinum, 15 mínútna flugeldasýningunni, indjánatjöldunum, hjólhýsunum, vatninu og ég veit ekki hvað sem urðu á vegi okkar þarna. Ótrúlegt!
Allavega, þangað til næst!
BÆJÓ!
