Hugsun

Hafiði einhverntímann ákveðið að standa með einhverri persónu í gegnum hvað sem er? Þá er ég að tala um súrt og sætt, góðar stundir, erfiða tíma og allt það sem lífið hefur uppá að bjóða. Hafiði einhverntímann verið slegin niður af þessu sama fólki en staðið aftur upp og haldið í þá trú að þetta gerist aldrei aftur? Að þetta sé aðeins einstakur atburður sem hafi átt sér stað útaf sérstökum aðstæðum sem hafi gerst á sérstökum tíma og eftir allt saman sé þetta sérstök persóna sem maður vilji ekki missa. Lífið sé betra með persónunni en án hennar. Ýmislegt sem maður hugsar.
Þegar fólk veldur manni vonbrigðum, særir mann og kemur illa fram oftar en einu sinni og jafnvel oftar en tvisvar þá kemst maður ekki hjá því að hugsa með sér: “Hversu marga sénsa á ég að gefa?” Hvar dregur maður mörkin, hvar er þessi lína sem má ekki fara yfir? Og hver og einn hefur sín viðmið og gildi og það er mikilvægt að þau séu skýr. “Hérna dreg ég mörkin!”
Var það ekki Biblían sem sagði að maður ætti að bjóða hinn vangann, en á sama tíma að maður ætti að koma fram við náungann einsog maður vildi láta koma fram við sig. En hvað gerist þegar maður hefur boðið fram báða vangana og komið framvið náungann einsog konung (eða drottningu) en samt er komið framvið mann einsog hund. Einsog sjálfsagðan hlut sem skríði tilbaka í hvert skipti sem maður hendi honum frá sér. “Hurt me once, shame on you. Hurt me twice, shame on me.” Er þá ekki rétti tíminn til að standa upp, þakka fyrir sig og láta þetta fólk heyra fortíðinni til. Það er nóg af fólki og tækifærum í heiminum án þess að maður hengi sig á eitt sérstakt. Hver er sinnar eigin gæfu smiður og örlögin er eitthvað sem hver og einn skapar sér. Maður þarf ekki að “sætta” sig við neitt.

Endilega forðist allt óþarfa kjaftæði og rugl. Lífið er betra án þess.