Ferðasaga - Partur 2

Ætli það sé ekki best að taka saman svona það helsta sem dreif á mína daga síðustu vikuna, þegar ég skrapp til Ítalíu að hitta Kolbrúnu systur (árlegi hittingurinn, held ég hafi hitt hana sirka 5 sinnum síðustu 5 árin). Einnig bendi ég á myndir hérna sem fólk getur skoðað úr ferðinni, ekki margar en þó eru þær allar einstakar á sinn hátt. Einstakar.

Ferðin til Ítalíu gekk ótrúlega vel í alla staði, ég stilli mig alltaf sérstaklega inná það að ferðast með því að æsa mig yfir engu og helst ekki láta púlsinn fara yfir 70, ótrúlegt en satt að þá virkar það! Ég er alveg ferlega afslappaður þegar ég ferðast núna, kippi mér ekkert upp við langar raðir, óþægindi eða annað sem getur oft alveg farið með ferðalögin hjá manni. Ég er með hluti til að hjálpa mér einsog iPod, tölvu og góða bók, allt þetta "works wonders".

Það var mjög góð tilfinning að sigla inn höfnina á Ischiu um 23 leytið á miðvikudagskvöldið, stóð efst á bátnum og sá hvar Kolbrún og Kiko biðu eftir mér við höfnina. Það voru höfðinglegar móttökur sem ég fékk, en það var farið beint á ótrúlegan veitingastað, og ég segi ótrúlegan því það er eiginlega eina orðið sem lýsir honum hvað best. Þessi staður er á frekar afskekktum stað ef svo má segja, alls ekki "mainstream" og er hann helst sóttur af heimamönnum þó Ischia byggist upp af ferðamannaiðnaði. Hann er í eigu sömu fjölskyldunnar, eða systkinanna sem eru 7 eða 8 talsins og eru öll mjög lík. Allur matur og vín sem eru í boði eru "framleidd" af fjölskyldunni, kjötið er af dýrum sem þau rækta, pastað er heimatilbúið, vínið er heimabruggað og svo mætti lengi telja. Að ítölskum sið voru það 4 eða 5 réttir sem við fengum (þó einn hefði eflaust dugað mann vel á venjulegum degi). Eftir matinn var staðurinn að loka og þá fórum við með einum af eigendum staðarins, sem er gamall vinur Kiko's, og hann sýndi okkur hella sem fjölskyldan hans hafði grafið inní bergið við veitingastaðinn og gengdi hann nú hlutverki vín"kjallara". Þar var smakkað á allskyns heimatilbúnu, ég fékk nóg eftir sterkasta Grappa sem er til þori ég að fullyrða, bensín er einsog KoolAid í samanburði. Jæja, ætli við höfum ekki verið komin heim um 2-3 leytið og allir sáttir (saddir).
Daginn eftir nýttum ég og Kolbrún okkur októbersólina og fórum á ströndina og kíktum í nokkrar búðir, og auðvitað var endað á einhverju ítölsku mönni. Um kvöldið var það ítalskur pizzastaður þar sem eftirrétturinn var pizza með nutella súkkulaði (hljómar mun verra en það smakkaðist, var ferlega gott og ég át helling, góður).
Föstudagurinn og laugardagurinn fóru í almennt chill, sundlaug, sólbað, rigningu og svo auðvitað meiri veitingastaði, að þessu sinni á toppi eyjarinnar. Það kvöld rigndi svo mikið að göturnar (sem eru sumar hverjar þröngar og brattar) breyttust í stórfljót (ekki ýkjur) og margir vegir lokuðust. Þannig er mál með vexti að ítalir tengja flestir niðurföllin af þökunum á húsunum sínum útá götu þannig að það skapast semi-Jökulsá á Fjöllum í venjulegu úthverfi. Ég og Kolbrún kíktum einnig eitt kvöldið á mjög cosy bar við höfnina og fengum okkur eðal-kokkteila og spjölluðum um daginn og veginn, ekki endilega í þessari röð samt.
Á sunnudeginum vaknaði maður hálf svekktur yfir því að þurfa að fara, þessir dagar höfðu liðið alveg svakalega hratt. Kiko var að vinna einsog vanalega en ég og Kolbrún vorum boðin í sunnudagsmat hjá Mariu og fjölskyldunni hennar, mjög gott boð sem enginn gat staðist, sérstaklega fyrir þær sakir að á boðstólunum var mjög framandi matur fyrir Íslending einsog mig: Kanína!! Jæja, eftir að hafa farið varlega af stað stóð ég sjálfan mig að því að éta höfuðið á kanínunni undir endann með berum höndum, sennilega hef ég sjaldan fundið jafn mikið fyrir Neanderthalsmanninum í mér. Hann er þarna eftir allt saman. En mjög gott, mæli eindregið með kanínum (Ekki bara sætar, sérstaklega þegar þær eru ungar). Eftir ekta ítalskan sunnudagsmat með Kolbrúnu, Mariu, mömmu hennar, ömmu og bróður, þá var kominn tími til að kveðja og pakka niður. Kolbrún og Maria voru svo góðar að taka með mér ferjuna til Napoli og fara með mér á flugvöllinn til að ég þyrfti ekki að hanga þar einn lengi. Það kom á daginn að það var mjög vel þegið þar sem flugið mitt dróst "örlítið" á langinn, og þá er rólegi-ferða-Gummi að tala. Hér hefst ný saga...

Sagan af easyJet og "easy now"

Flug 3505 frá Napolí til London með easyjet var með áætlaðan brottfarartíma kl. 21:05 að staðartíma í Napolí. Í dag finnst mér það fyndið. Í gær fannst mér það ekki fyndið.

Allir voru komnir uppí vél rétt fyrir níu og biðu eftir því að við myndum nú leggja í hann, eitthvað dróst það nú og fengum við þær fregnir snemma að það væri verið að kippa einhverju smávægilegu í liðinn í sambandi við loftræstinguna. Þannig vildi nú til að einhver brunalykt hafði fundist í vélinni og var ákveðið að skoða það nánar, sem er auðvitað mjög gott. En það sem er ekki mjög gott er þegar full vél af blóðheitum ítölum og einum ferða-slökum-Íslending eru látin bíða í 4 klst inní flugvél með bilaðri loftræstingu. Það er ekki einusinni töff! Og það sem fylgdi í kjölfarið var heldur ekki töff.
Eftir 4 klst í hitabeltisstemningu í vélinni var okkur hleypt inní flugstöðina aftur þar sem allt var lokað um miðja nóttina og ekki einusinni hægt að kaupa sér mat. Maður var virkilega farinn að finna pirringinn frá sumum farþegunum og læra nokkur ný orð (cazzo de la merde, credina). En fjörið var ekki búið, eftir 4 tíma á flugvellinum í meiri óvissu var okkur loks sagt að tékka okkur inn aftur við borð númer 17. Það tók örugglega klukkutíma í biðröð (þar sem ég sat slakur í excel og að lesa allan tímann, enda þýðir lítið að flýta sér neitt þar sem allir myndu lenda á sama stað á sama tíma. Þægilegra að sitja heldur en standa skiljiði). En í biðröðinni kom í ljós að við vorum ekki að tékka okkur inní nýtt flug heldur inná hótel staðsett í um 20 mínútna rútufjarlægð frá flugvellinum. Yes! Það tekur helvíti langan tíma get ég sagt ykkur að flytja 150-200 manns með mikinn farangur í rútum á hótel, tékk inn og nefnið það. Ég pældi soldið í því hvernig sumt gamla fólkið lifði þetta af. En ég var mjög slakur, í samræð(i)um við eina ítalska stúlku undraðist hún yfir því hvernig ég gæti verið jafn rólegur og raun bar vitni um. Planið mitt var greinilega að virka. Ég var sallarólegur, en það voru ekki allir á "the mean streets of Boston". Allan þennan tíma höfðu Kolbrún systir og Kiko verið að athuga með flugið mitt á netinu og þar stóð að flugvélin hafði farið í loftið en aldrei lent. Þar sem það er eðlilega óeðlilegt fóru þau að hringja og spyrjast fyrir og einhverntímann um miðja nóttina komust þau að því að allir hefðu verið fluttir á hótel í Napolí. Af eindreginni seiglu fóru þau að hringja útum allt og eyddu nóttinni í það að leita að Gumma slaka sem var svo rólegur að honum datt ekki í hug að neinn væri að pæla í því hvar hann væri niðurkominn. Þar sem ég lá, steinsofandi langþráðum svefni á hótelherberginu mínu vaknaði ég við herbegsissímann rétt yfir 6 um morguninn og á hinni línunni var Kolbrún, hálfpartinn að eypa á Gumma, sem við það vaknaði heldur betur eftir "langan" svefn. Hún var ekki alveg sátt við upplýsingamiðlunina hjá bróður sínum sem var jú, engin. En eftir þriðja "check-in" á skömmum tíma og enn eina biðina fór maður loks í loftið um hádegisbilið í dag, aðeins 15 tímum á eftir áætlun.

Ég vil þakka easyjet fyrir vel unnin störf. Auðvitað var vélin biluð og fásinna að fara í loftið ef eitthvað var bilað, en að láta farþegana bíða svanga og þreytta í allan þennan tíma var ekki rétt. Það átti að vera búið að taka ákvörðun fyrir löngu um að senda okkur á hótel eða þá redda nýrri flugvél í verkið. Svo fór ég að velta fyrir mér, ef það voru fáir farþegar bókaðir í mánudagsvélina hjá þeim, var þetta liður í áætlun hjá easyjet til að ná sunnudags og mánudagtraffíkinni í sömu vél til að spara pening. Ég gæti alveg ímyndað mér að svo væri raunin, þó hún sé fjarstæðukennd.

En þetta blogg er orðið alltof langt, örugglega ágætis saga samt, og einnig bendi ég á myndirnar frá Ischiu síðan síðasta sumar en það er linkur á þær hérna á síðunni.

Takk Kolbrún og Kiko, og sérstakar þakkir fá easyjet fyrir að hafa tekið 15 tíma af mínu lífi sem ég fæ aldrei aftur. Ég rukka þá þegar ég verð eldri og minn tími verður ennþá dýrmætari. Ég meina hversu mikið meira eru 15 klukkustundir fyrir ykkur þegar þið eruð 22 ára miðað við 84 ára? Ég held það sé umtalsvert. Örugglega hægt að eiga afleiðuviðskipti með þetta einsog með veðrið.

Ciao bella...