Mausið - með Gumma E

Fyrir ári síðan skrifaði ég inn matreiðslupistil að hætti Bunny Girls þar sem ég fór vandlega, en jafnframt mjög fagmannlega útí einn af mínum uppáhalds dýrindisréttum. Skoðið pistilinn hérna ef ykkur vantar hugmyndir að góðum kvöldverði.

Ég ætla hinsvegar að koma með nýja framandi uppskrift að mjög gómsætum rétt, hið sígilda ítalska Spaghetti Carbonara.

Hráefni:

Spaghettílengjur (helst tagliatelle) - fæst í Tesco, stór poki á 95 pens

Tilbúin Carbonarasósa - fæst í Costcutter fyrir 1,35 pund

Byrjið á því að henda spahettíinu í pott og látið nóg vatn í þetta, getið hvort eð er alltaf hellt af því seinna ef það er of mikið. Það stendur í einhverri bók að það sé ekki hægt að klúðra því að elda spaghettí, þannig að við skulum ekki fara útí einhver smáatriði. Setjið bara vatn einsog ykkur líður vel með og spaghettíið oní. Smellið pottinum á hellu og setjið í botn, á mesta hitann því þá verður þetta tilbúið fyrr og meiri tími í að sinna áhugamálum eða vinnu. Þegar spaghettíið er allt orðið lint oní vatninu þá er mjög gott ráð að setja smá uppí sig reglulega og athuga hvort það sé nokkuð ennþá hart. Þegar þið getið bitið í gegnum það og það er mjúkt einsog twinky all the way through þá er mál til komið að losa sig við allt aukavatn í pottinum. Hellið því í nærliggjandi vask. Nú er mál til komið að hella Carbonaraskyndisósunni yfir spaghettíið og hræra í 30 sekúndur, samt varlega því maður vill ekki búta tagliatellað niður, þá er ekki jafn gaman að borða matinn. Þegar þetta er orðið sæmilega vel hrært saman er þessu skellt á disk og meðan þetta kólnar er upplagt að vaska upp áhöldin sem maður notaði, til að spara tíma seinna meir.
Ég mæli með því að fólk borði ekkert með þessu, því það flækir einfaldlega málin. Ef þetta er ekki nógur matur þá er það ykkar vandamál, hefðuð átt að hugsa útí það áður en þið byrjuðuð að elda. Vatn er besti drykkurinn með þessu, nema það sé föstudagur eða helgi, þá er upplagt að fá sér Cola Light eða Dr. Pepper.

Verði ykkur að góðu!!

Leave me out, with the waste...

... this is not what I do. It's the wrong kind of place to be thinking of you. It's the wrong time, if somebody knew, it's a small crime, and I got no excuse, and is that all right with you...

Smá blogghermir, en þessi helgi var mögnuð, ein sú besta í langan tíma. Ég á þó von á því að hún verði toppuð eftir 2 vikur eða svo, þegar heilaga þrenningin aka skytturnar þrjár, aka Bakkabræður, aka Borðtennisfélag Sólheima mætir til London. En afhverju var helgin svona góð?

1. Föstudagurinn var rólegur, sem er lykilatriði fyrir góðri helgi. Þá safnar maður kröftum (sparar peninga) og slakar á. Ég fór í mat til Óla og Mæju í mexíkanst brjálæði og kökur, svo updeituðum við okkur af Schofield og félögum í Prison Break, 12 þáttur takk fyrir. Vissuð þið að Wentworth Miller er 34 ára? En allavega, easygoodtime stemning og svo heim að lesa Choke!

2. Hitti Óla, Hödds og vin hans Skúla sem var í heimsókn í English Breakfast niðrá St. Christophers Place, sem er einn uppáhaldsstaðurinn minn í London, svona lítið falið hverfi fullt af veitingastöðum þar sem fólk situr úti og fær sér Cola Light. En góð byrjun á góðum degi.

3. Eftir matinn röltum við niður á Kingley Street, keyptum okkur póker chips og settumst inná "The Red Lion" sem er mjög fínn dagdrykkjupöbb, mjög oldschool, bjórinn er gefins (nánast) og engin tónlist, bara eitt stykki gæsapartý. Spiluðum póker og sötruðum öl framað kvöldmat, ógeðslega karlmannlegt.

4. Liverpool vann Man. City og Stebbi frændi setti sigurmarkið.

5. Skúli vinur hans Hödda laumaði á tónleikum á Borderline, hann s.s. spilar á bassa í hinni feykinettu hljómsveit Diktu og því vorum við ekkert að efast um dómgreind hans þegar hann benti okkur á að það væri athyglisvert band að spila þar. The Sadies var umrætt band, kanadískt rokk/country band og ég á ekki orð yfir hvað þeir voru góðir. Mér leið einsog ég væri staddur í gömlum vestra, rokkvestra. Mæli endilega með að allir tékki á linknum sem beinir þér á mæspeisið þeirra, og hlustið á lagið "Lay Your Arms Down", en það einkennir mikið stemninguna sem var ríkjandi. Hljómsveitin er samansett af 4 einstaklingum, trommari, síðhærður þybbinn mexíkói á kontrabassa og síðan bræðurnir Travis og Dallas Good (nett nöfn!). Þeir skiptast á að syngja, spila báðir á gítar af einskærri snilld og Travis spilaði einnig á fiðlu. Kannski vert að geta þess að þeir bræður eru í keppni hvor er ljótari, og má ekki á milli sjá. En jesús þeir eru jafn góðir tónlistarmenn og þeir eru ljótir, í krumpuðum jakkafötum með lakkrísbindi og kótilettubarta, eins sleasy og kebab í Austur-London. Plús það þá syngur Dallas Good einsog Nick Cave meðan bróðir hans er heldur hástemmdari, og saman mynda þeir harmoníu sem lætur eyrun á Eggerti Magnússyni blaka og mynda einskonar "Butterfly effect".
Ótrúleg tónlist. Einnig eru þeir þekktir fyrir að vera mjög góðir live, og spila hátt í 20 lög og taka varla break á milli.

6. Eftir tónleikana fórum við á O'neills og tókum þar besta O'neills djamm ever. Dans dans dans og ruglað í fólki, evrópumet féll í jacki og við dönsuðum við fullt af unnustum.

7. Á O'neills hittum við hóp af íslenskum stelpum sem komu síðan með okkur í Chinatown þar sem við fengum okkur önd (sem er alls ekkert óeðlilegt í London klukkan 4 um nótt). Ég tók gamla Geira Gangó djókið, sagði við eina stelpuna að hún væri með e-ð í auganu, setti svo vísifingur að auganu á henni voða varlega og vann þannig traust hennar. Síðan tróð ég puttanum uppí augntóftina á henni við litla hrifningu hennar, en djöfull er þetta alltaf jafn ógeðslega fyndið.

8. Í dag, sunnudag, spiluðum við í hinu íslenska landsliði Lunda við Norðmenn og unnum sannfærandi sigur 3-1 sem hefði getað orðið mun stærri eða mun minni. Þeir voru ekki með neitt celeb í liðinu en ég fann týnda (norska) tvíburabróðir minn. Ég gat engan veginn einbeitt mér í leiknum þar sem einn sæti gaurinn í liðinu hjá þeim var skuggalega líkur... mér?

9. Man Utd og Chelsea gerðu jafntefli, þ.e. töpuðu bæði stigum svo Liverpool er einu skrefi nær titlinum. Ég held það sé samt dágott maraþon framundan hjá þeim. En hver vill svosem vinna þessa asnalegu deild, Meistaradeildin er það sem skiptir máli, spyrjið bara Eið Smára!

10. We've won it five times, we've won it five time, in Istanbul, we've won it five times!!!!!

Bless í bili,
Áfram Liverpool.

Fréttir frá London

Jæja stúlkur, ýmislegt búið að gera síðan síðast. Ég hef verið latur við að skrifa hérna því ég hef einfaldlega verið að skrifa annarsstaðar. Búinn að vera að skrifa ýmislegt fróðlegt inná CJ, allt frá West Ham yfir í fjöldamorðingja yfir í Ella J yfir í Icex djók.

En eftir 2 vikur koma 3 drengir í heimsókn, Billi, Elli og Ívar Atla. Ég er með solid dagskrá handa þeim, bara mæta með góða skapið og smarties, ég redda hinu. Svo eftir 3 vikur þá fer ég heim í jólafrí sem á eftir að einkennast af því að ég fer í próf í byrjun janúar. Spes. Sælar.

Í augnablikinu er ég að vinna í fjármálaverkefni sem ég ætla að reyna að klára áður en strákarnir koma, ég ímynda mér að ég eigi ekki eftir að vera mikið í bókunum meðan þeir eru hérna.

Mamma og pabbi voru hérna síðustu helgi og gerðum við ýmislegt saman. Fórum m.a. 2svar mjög fínt útað borða, annarsvegar á franskan stað, Le Boudin Blanc í Mayfair og hinsvegar á Asia De Cuba í Covent Garden, báðir mjög góðir staðir sem ég mæli hiklaust með. Einnig tók ég Pabba í smá göngu um London, ásamt því að heimsækja þau á þeirra annað heimili meðan þau voru hérna, Oxford Street. Go mamma.

Óli Johnson fær fálkaorðuna fyrir góð störf í þágu mín, þar sem ég kíkti á hann í gær og varð mér úti um nýja tónlist, þar á meðal nýja Damien Rice diskinn sem ég hef hlustað á stanslaust síðan þá. Einnig varð ég mér úti um nýja Outkast diskinn, Fræ (sem er nett á köflum) og Damien Rice B-sides og tónleika. Svo var toppurinn á þessu öllu bókin "Choke" sem hann lánaði mér, og ég er nú þegar búinn með 1/3 af henni, svo góð er hún. Höfundurinn er sá sami og skrifaði "Fight Club" (þar sem Edward Norton réð ekki við sig), en þessi bók fjallar um kynlífsfíkil sem á alzheimersjúka móður. Ég vil helst ekki segja meira, en mæli hiklaust með þessari lesningu.

Elli Joð fær einnig fálkaorðuna, en hann sendi mér fullt góðu efni til að horfa á. Prison Break 2 sería alveg jafn góð og sú fyrri.

Meðmæli dagsins er að fólk upgreidi í Internet Explorer 7, ef það hefur ekki enn gert svo. Firefox var stórt stökk frá IE í den tid, en IE er núna búið að taka álíká stórt stökk framúr Firefox. Það er einhvernveginn miklu skemmtilegra að browsa með IE 7, nýjir flýtihnappar og læti.

Leikur við Norðmenn á sunnudaginn, ég hef heyrt því fleygt að þeir sporti markmanni sem spilaði í Premier League fyrir nokkrum árum. Ég ætla mér að skora hjá honum og monta mig síðan.

En þá er ég búinn að updeita sjálfan mig, verði ykkur að góðu. Áfram Liverpool.

Þetta er tilkynning frá 11-11

Það er afmælisbarn í hópnum, nánar tiltekið hún Sólrún Tinna systir mín. Hún er orðin háöldruð, komin veeeeel á þrítugsaldurinn, fædd á því allt-í-lagi ári 1982 og því 24 ára samkvæmt tímavélsreiknivélinni hans Ívars Atla.

Ég held það sé kominn tími á að skrifa nokkur vel valin orð um hana Sólrúnu, og þó þau séu vel valin þýðir það ekki að þau séu jákvæð. Alls ekki hæ!

Hún hefur allt sitt líf verið í minnihluta, því þegar við vorum 3 lítil systkinin þá vorum ég og Kolbrún alltaf saman í liði á móti henni. Ósanngjarnt finnst sennilega mörgum, en lífið er líka ömurlegt, hvað á maður að gera í því? Hún var reyndar alltaf helvíti hörð stelpan, ég held ég hafi verið um 10 ára aldurinn þegar ég réði loksins við hana, en þá réði ég líka við hana og Kolbrúnu báðar í einu, og átti það til að vöðla þeim saman og henda þeim í hrúgu á gólfið í Lágenginu, einsog karlmönnum í minni ætt sæmir. Ég rústaði þeim. En ef að þeim tveim lenti saman þá forðaði ég mér oftast, því allir karlmenn vita það líka að þegar cat-fight er í uppsiglingu þá er tími fyrir hundana að ná sér í bein. Og já þetta hljómar mun betur á ensku.
Sólrún byrjaði að reykja þegar rétt eftir fermingu ef ég man rétt, þvert á vilja allra í fjölskyldunni enda var alltaf brýnt fyrir okkur hversu skaðlegar reykingar væru, handbendi djöfulsins o.s.frv. Samt reykti mamma lengi vel, ásamt pabba. Tvöfalt siðgæði dömur og herrar. En þessar reykingar Sólrúnar voru samt bara til þess fallnar að gera uppreisn, e-ð sem ég hef aldrei þorað að gera gegn mömmu minni. Sólrún fær því prik fyrir það.
Annað sem Sólrún fær prik fyrir er hvað hún hefur oft nennt að baka fyrir mig, það verður aldrei þreytt. Kökur, snúðar, pizzur, alltaf er hún mætt. Án þess að vera að grínast þá er hún með sama persónuleika og Monica í Friends, enda væri það ekkert fyndið heldur. Þá er ég bæði að tala um að hún er heimilisleg á sjúklegu stigi (og Óskar er það reyndar líka, tveir plúsar gera... plús?) og það sem meira er, að spila við hana er einsog að vera gyðingur í Auswitch, eða ætti ég frekar að segja að það sé ekki ósvipað því og að vera öryrki.... maður getur ekki unnið. Ef henni tekst ekki að vinna mann samkvæmt reglunum, þá kemur það sér vel að hún semur alltaf reglurnar. Svo er hún óhemju-ill-intense þegar kemur að því að giska á e-ð. T.d. þegar verið er að teikna í Pictionary eða Partýspilinu þá er hún búin að giska á allt frá A-J í íslensku orðabókinni áður en það er búið að teikna nokkurn skapaðann hlut. Ég þoli það ekki!

Eitt er það sem ég hef aldrei skilið, og það er það hvernig Sólrún heldur í sér lífinu. Ég hef séð hana borða e-ð hollt 3 svar á ævinni, og það er samt í öll skiptin sama ljósmyndin sem ég sá. Hún fær sér Cocoa Puffs í morgunmat, Coco Pops í hádeginu, Haribo í kaffitímanum, samloku með bræddum osti í kvöldmat og dietlightextraCola með, og svo um kvöldið þá gerir hún vel við sig og fær sér kæmpe Malteserspoka og skál af poppi. Þetta afsannar ýmsar kenningar í líf og efnafræði, hvað segir Dr. Guðmundur Eggertsson um það? (prófið að Googla nafnið mitt, það er snilld, Líf af lífi maður).

Ég ætla að enda þetta á mynd af Sólrúnu og Óskari. Þau myndast ekkert svakalega vel, en þessi mynd var þó mjög góð fannst mér, svona fermingar-/visakortasvipur á þeim. Þetta var tekið í einu af partýunum sem við tókum saman í sumar. Það er alltaf jafn mikil snilld að djamma með Sólrúnu og Óskari (því að þau taka alltaf til með mér, eða ég með þeim, eða þau bara?) og hlakka ég til að hitta ykkur um jólin. Hafið það gott í Köben og vonandi áttirðu góðan dag.
London kveðja,

Gummi bró.

Fjandann..

... er Kieran Richardson að gera í enska landsliðshópnum. Maðurinn er svo mikið langt frá því að vera góður fótboltamaður. Var það ekki Roy Keane sem gagnrýndi hann harðlega á síðustu leiktíð þegar hann sagði að Richardson væri ekkert búinn að afreka, væri bara ofdekraður og ofmetinn og myndi ekki gera annað á æfingum en að tala um Bentleyinn sinn. Með engri virðingu fyrir Manchestermönnum þá er hann líka búinn að spila einsog spastísk smástelpa á tímabilinu. Svo hvern fjandann er McLaren að pæla, fékk hann sama sjúkdóm og Eriksson?

Svo vil ég auglýsa eftir Steven Gerrard, hann sást síðast ganga inná Emirates Stadium í London í gær.

Ég sá frétt um daginn að einhverjir pólitískir ofstækismenn með Þorgerði Katrínu í fararbroddi vildu íslenska heiti á öllu erlendu sjónvarpsefni. Það er kjánalegt! Á sama tíma og alþjóðavæðing er hvað mikilvægust og flestöll embætti ríkisstjórnarinnar vinna hörðum höndum að því að flétta Ísland við erlenda markaði er svona skrípaleikur að toga í akkurat hina áttina. Að sjálfsögðu á íslenska tungan sína merkilega menningu sem vert er að halda í, en við skulum samt ekki sleppa okkur alveg í því að boða fagnaðarerindið. Ef Íslendingar myndu bara tala íslensku þá værum við allavega 30 árum aftar í þróun samfélagsins, á öllum mögulegum stigum.

Það er svo mikið kjánalegt sem ég sé að ég gæti skrifað bók um það. T.d. sá ég myndband um tvöföldun Suðurlandsvegar um daginn. Mjög gott video, Eyþór Arnalds fór á kostum í því að þylja upp hinar og þessar staðreyndir um nauðsyn þess að tvöfalda veginn. Hann sagði samt aldrei neitt um það að ef hann hefði verið tvöfaldaður fyrir þónokkru síðan þá hefðu verið mun minni líkur á því að hann hefði keyrt fullur útaf. Þá hefði hann bara sveigt yfir á næstu akgrein og síðan getað haldið áfram á henni til Reykjavíkur og heim til sín. Betra fyrir alla (sjálfstæðisflokkinn og konuna hans)!

Takk fyrir og sjáumst.

Liverpool ævintýrið

Þá er komið að sögustund, ferð mín, Helga og Óla til Liverpool síðastliðna helgi.

Ég fékk að gista hjá Mr. Johnson nóttina áður þar sem við fórum mjög snemma af stað, eða um 7 leytið, og við vorum líka í cosy video og svona (plús að gestadýnan hans er þægilegri en herbeddinn minn). En við tókum s.s. lest frá London Euston um 8 leytið og var áætlaður komutími rétt yfir 11 á Liverpool Lime Street. Lestarferðin gekk temmilega vel fyrir sig, við tókum 3 bjóra á mann og vorum í leik sem heitir "Hver er maðurinn" sem er mjög nettur. Hann er þannig að ég hugsa einstakling og þeir sem giska mega bara spyrja já eða nei spurninga, og þeir eru með kvóta af 7 nei-um á mann. Ef þeir klára hann er ég búinn að vinna, ef þeir giska á réttan einstakling mega þeir velja næsta "Hver er maðurinn". Trickið er að velja persónu sem er fræg fyrir e-ð asnalegt, helst einhvern one-time atburð, og komu persónur einsog Sigurbjörn Bárðarsson, Halim Al, Kevin Federline, Indiana Jones, Carlton Palmer og Einar Bárðarsson mönnum í opna skjöldu.

Þegar komið var til Liverpool hentum við farangrinum okkar uppá hótel, hittum miðabrokerinn okkar til að skiptast á sterlings og miðum og svo var það bara bein leið á The Park, sem er aðalpub Liverpoolstuðningsmanna, staðsettur á móti Anfield, hinumegin við Anfield Road (götuna ekki völlinn). Þar vorum við ekki lengi að spotta fullt af Íslendingum, m.a. Össur frænda frá Hveragerði ásamt Selfyssingum. En þarna var bombað í sig töluvert nokkrum bjórum og sungið hástöfum. Ég lærði fullt af nýjum LFC lögum í bland við þau gömlu, en visnælustu lögin voru m.a. "Steve Gerrard, Gerrard"; "Luis Garcia, he drinks sangria"; Rarararafa Benitez, Xabi Alonso, Garcia and Reina"; "We all dream of a team of Carraghers"; "Who the Fuck are man utd?"; Everton, you're the scum of Merseyside (við horfðum einmitt á Everton tapa áður en við fórum á völlinn, það gerði stemninguna á The Park enn betri)" og svo uppáhaldslagið mitt:

"Fuck you, chelsea fc,
you ain't got no history.
5 Europeans,
18 Leagues,
That's what we call history!"

Ég minnist þó sérstaklega eins scousers, hann var stór feitur og sköllóttur íklæddur Liverpooltreyju (einsog allir þarna) og við mynduðum svakalegt teymi þarna. Hann tók eftir því að við vorum mjög harðir stuðningsmenn og höfðum nokkuð oft startað einhverju lagi sem síðan allur staðurinn byrjaði að syngja með okkur, og undir lokin var hann farinn að kenna okkur ný lög sem við síðan sungum allir saman þar til staðurinn komst uppá lagið með. Rokk rokk rokk.

Við hentum okkur með straumnum inná Anfield 10 mínútum fyrir leik eða svo, sungum You'll never walk alone sem var gæsahúð, ég hef beðið í ófá árin eftir því að upplifa það. Svo byrjaði leikurinn og okkar menn unnum 2-0 og var þar með miklum álögum aflétt. Ég hafði aðeins séð Liverpool tapa úti gegn Arsenal á síðasta seasoni, og Helgi og Óli höfðu einnig bara séð Liverpool tapa eða gera jafntefli, í fleiri tilraunum en ég þó. En frábært að sjá Kuytinn setja tvö mörk, Crouchinn stóð sig vel líka og er Liverpool klárlega komið í gang, 4 sigurleikir í röð.

Eftir leikinn var það hótelið, skellt sér í sturtu (ég lokaði Óla allsberann útá hótelganginum. Pottþétt eitt af því 3 fyndnasta sem ég hef gert), og síðan út að borða. Fundum einhvern nettan ítalskan stað sem stóð vel fyrir sínu, þar smelltum við okkur einnig á smá bjór (málið var að við höfðum sett okkur markmið, 30 bjóra þennan dag, og þessvegna tókum við mynd af hverjum einasta bjór sem við drukkum, líka til að sjá hvort að við myndum breytast á myndunum vegna ölvunar. Það gekk eftir, en ekki bjórafjöldinn).

Við hentum okkur á hótelið sem íslendingarnir voru á, því að Óli og Helgi ætluðu báðir að höstla þetta kvöld þrátt fyrir að eiga kærustur. Þarna gilti óneitanlega reglan með annað póstnúmer. Þrátt fyrir að við höfðum hitt einhverja íslendinga þá fórum við beint í bjórinn, sátum, eitruðum fyrir okkur og spiluðum kvikmyndaleikinn (þar segi ég nafn á leikara, svo er gengið hringinn og á hver spilandi að nefna eina mynd með þeim leikara, þegar einhvern getur ekki nefnt mynd mega hinir spilararnir telja upp sínar myndir sem þeir eiga eftir og fjöldi þeirra ákvarðar hvað loserinn tekur marga sopa). Ég viðurkenni fúslega að ég er ekki mjög fróður í kvikmyndaleikurum og myndum, allavega átti ég ekki mikið í Óla og Helga. En hvað gerir maður þegar maður getur ekki unnið heiðarlega? Maður svindlar!

Þegar Óli fór að ná í beers þá ákváðum við Helgi að nefna e-ð rugl og láta einsog við myndum alltaf þekkja það, þó svo að það væri ekki nærri því til. Óli myndi því tapa og þurfa að drekka smá bjór hæ skvís. Þetta var einhvernveginn svona:

Gummi: Nick Harbinger
Óli: Ha? Hver er það?
Gummi: Nick Harbinger maður, Harbinger!
Helgi: Já Nick Harbinger, man eftir honum...
Óli: Eruðið að grínast eða? Í hverju lék hann?
Gummi: Hann var mjög frægur aukaleikari, leikur lítið í dag, en var mikið í myndum svipuðum Hot Shots sem Charlie Sheen lék í, á því tímabili.
Helgi: Einmitt!

Á þessi stigi gat Óli ekki sagt neitt, svo við héldum áfram...

Helgi: Ég segi Crasy Eights.
Gummi: Já, hún var góð.
Óli: Ég veit um enga mynd, man ekkert eftir þessum gaur, þannig að bara komið með þetta.
Gummi: Madison, hann lék í Madison auðvitað.
Helgi: FarFive.
Gummi: Já einmitt, snilld, hún var góð.

Svo lugum við einhverjum fleiri myndum sem ég man hreinlega ekki, og Óli þambaði bjórinn sinn. Stuttu seinna sá hann okkur glotta til hvors annars og kallaði okkur hálfvita, en gaf okkur samt credit fyrir að hafa tekið hann ógeðslega vel. Óli in Public var TEKINN!!

Eftir þennan draugabar var smellt sér niðrí miðborg Liverpool þar sem allar stelpur voru klæddar í rass-síð pils, sem mér fannst nett. Þær voru líka allar í búningum, kanínu, hjúkku, löggu eða svipuðu, klárlega e-ð þemakvöld í gangi, sem mér fannst nett. Við fórum inná nokkra staði og þömbuðum bjóra og VodkaRedbull alveg þangað til að okkur var hent út af einum stað og bannaðir á nærliggjandi stöðum. Og fyrir hvað spyr maður sig? Jæja...
Ég var að spjalla við einhvern scouser, vorum ferlega góðir á því og af einskærum misskilning tek ég óvart sopa af glasinu hans (hann var líka að drekka VodkaRedBull). Hann tekur glasið af mér, og ég segi sorry og alltígóðu. En svona mínútu seinna þá snappar hann einhverra hluta vegna, og hótar öllu illu. Ég býð manninum nýtt glas, ef þetta var svona svakalegt tjón, en nei nei, hann fór og talaði við vini sína sem voru einmitt dyraverðirinir. Þeir koma og tala við mig, og ég segi þeim söguna mína en þeim er alveg sama. Ég fer því og læt strákana vita að það sé verið að reka okkur út og labba svo út sjálfur, sauðslakur allan tímann. Þegar ég er kominn út sé ég að þeir eru ögn harkalegri við Helga og Óla, taka Helga m.a. hálstaki þó svo að hann hafi einnig verið mjög töluvert rólegur. Alveg fáránlegt. Þegar ég fer að tala við þá og segja þeim að róa sig aðeins þá sparkar einn úr dyravarðagrúppunni að mér og rétt hittir í magann á mér, ekki það að ég hafi meitt mig neitt en þetta sýndi bara greinilega hversu sjúkir þessir menn voru. Svo við fórum og töluðum við lögguna sem sagði okkur að þeir mættu nánast gera hvað sem þeir vildu til að halda ró og friði inná stöðunum. Sannleikurinn var samt sá að löggan hafði engan áhuga á að hjálpa utanbæjarfólki, hvað þá útlendingum! Shit hvað þetta var pirrandi.

En við fundum loks góðan stað, reyndar mun betri stað en við höfðum verið á, þar sem var trúbador og nett stemning, ekki techno scouser stemning. Seinna um nóttina þegar staðirnir voru flestallir lokaðir fórum við á rölt þar sem þetta gerðist:

- Óli in Public týndist
- Ég og Helgi fórum að spyrja fólk hvar London Eye væri (sem var brilliant) fengum svör einsog "300 miles this way"... og já við gerðum þetta alltaf með Borat stíl og þökkuðum fyrir okkur með því að segja "Thank you very nice"
- Ég týndi veskinu mínu einhversstaðar hjá John Lennon styttunni í Liverpool (ef þið sjáið myndina af mér sem var tekin við það tækifæri þá sést vel afhverju það gerðist)

Við vorum komnir heim um 6 leytið sirka, þar sem við fórum að sofa soldið, og þar fundum við publicinn líka, minnir mig. Morguninn eftir fann ég hinsvegar ekki veskið mitt og var sá dagur svolítið litaður af svartsýni af minni hálfu, þar sem við röltum um götur Liverpool og reyna að finna einhverjar leifar af öllum mínum skilríkjum og greiðslukortum. Maður týnir ekki veskinu sínu í Liverpool, það er regla nr. 1.

Þessi ferð fær allt í allt 8 í einkunn, af 10 mögulegum. Það sem dró hana niður var helvítis pöbbavesenið og það að ég skyldi hafa týnt veskinu. En ég get svosem líka skellt því á hversu blekaður ég var.Við vorum blekaðir.

Bendi síðan fólki á myndir sem ég ætla að pósta inn á link hérna hægra megin á síðunni.

LIVERPOOL!!!!

Höfuðsyndirnar sjö

Lítur bara nokkuð vel út, 14% er ekki neitt!!! (nema þú sért að tala um stýrivexti auðvitað)

Your Deadly Sins

Greed: 60%

Envy: 40%

Gluttony: 0%

Lust: 0%

Pride: 0%

Sloth: 0%

Wrath: 0%

Chance You'll Go to Hell: 14%

You'll die in a shuttle crash, on your way to your resort on the moon.

How Sinful Are You?

Liverpool!

Komnar myndir hérna!

Kemur saga seinna.

Vaaavaáávíívvivaaá....

Góðir tímar (e. Good times)

Ég var e-ð að flækjast, skoða myndir frá henni Sólrúnu systur, þ.á.m. af Legend partýinu sem var í Furugrund þann 23. júní síðastliðinn. Það var geeeeðveikt og ég á ekki fleiri orð yfir það frekar en fyrri daginn. En annað sem er geðveikt eru sumar hefðir, hefðir sem tengjast afmælum í minni fjölskyldu og ábyggilega-kannski mun mikið fleiri fjölskyldum. Þá er málið að vekja afmælisbarnið snemma, helst fyrir 7, með því að ryðjast inní herbergið hans/hennar og syngja afmælissönginn og afhenda afmælisgjafir. Svona var þetta lengi vel, enda við 3 kolvitlaus sem vissum ekkert skemmtilegra en afmæli, Kolbrún '80 módel, Sólrún '82 (miðjubarn hahaha) og svo ég á því herrans ári '84, sem er geðveikt. En þetta var alltaf svaka athöfn ef einhver átti afmæli, og við gerðum þetta síðar við hana Þurý litlu þegar hún kom inná heimilið ('94 módel, gömlu hress hæ!). En í sumar þegar ég var nýkominn frá London og 23. júní rann upp átti ég ekki alveg von á því samt að þessi hefð væri ennþá í gildi. Jæja, þar sem Sólrún er úber æst í afmæli og jól þá var hurðin hjá mér sprengd upp klukkan 7 og inn þrömmuðu Sólrún, Óskar og Þurý og sungu hástöfum. Heppinn ég? Ég fékk flash í andlitið:

Og stuttu seinna þegar ég opnaði augun blasti Sólrún við mér með geðveikisglott á andlitinu, vopnuð myndavél, ég setti auðvitað upp sparisvipinn, debetkortasvipinn, bekkjarmyndasvipinn, "hvað-haldiði-að-ég-hafi-gert-í-gær-strákar svipinn", "auðvitað-elska-ég-þig-ástin-mín svipinn"... þennan hérna:

Önnur hefð, sem hefur myndast á afmælinu mínu er sú að það er alltaf bökuð kaka handa mér, uppáhaldskakan mín sem Lára konan hans Andrésar á höfundarréttinn á (takk fyrir það). Ég er auðvitað mesti köku og bakarísmönsari sem er til, allavega einn af þrem mestu sem ég veit um, svo að ég rek svolítið á eftir afmæliskökunni alltaf, og þar sem afmælið mitt ber uppá sumar er ég vanalega að vinna á afmælisdaginn, og dreg ég þá vinnufélagana með mér í afmæliskökuna. Þetta árið var ég svo heppinn að vera að smíða niðrí Set í kynngimögnuðum (Ingi Magnús) félagsskap, enginn annar en Brynjar var á svæðinu og auðvitað var hann dreginn með. Magnús Hlynur tók þessa mynd við tilefnið:


Sumarskap í guttunum, ævintýri 17. júní nýliðin (16.júní sofnaði ég í rúminu hans Brynjars þar sem við héldumst í hendur og sögðumst elska hvorn annan) og gott partý framundan um kvöldið, þar sem Brynjar missti m.a. framtönn þegar hann lenti í gildrunni hans Geira, og sleit úrið mitt í leiðinni. Ágætis úr sem fór þar. Ég ætla að athuga hvort að Hallur tannlæknir geti kannski lagað það þegar hann lagar tönnina á Brynjari.

Djöfull öfunda ég mig samt á þessari mynd.

Hvað á barnið að heita?

Stefán Geirvald.

Ég elska Gerrard, hann sagði eftir leikinn í gær: "Ég verð hjá Liverpool í mörg ár í viðbót og ég er að njóta hverrar einustu sekúndu." Takk fyrir það.

Það er búið að plana ferðina á Anfield. Ég, Óli og Helgi leigjum Ford Focus og brunum til Liverpool á laugardagsmorgun. Mér sýnist á öllu að ég verði driver, vinstri umferð sælar. Það versta sem getur þó gerst er að ég klessi bílaleigubíl, og mér hefur alltaf fundist það heillandi að skemma hluti sem ég á ekki. En við erum einnig búnir að bóka hótelherbergi við Merseyside og verðum við þar um nóttina, eftir að hafa prófað djammið í Liverpool, rock on. Ferry cross the Mersey og You'll never walk alone.

Og já, Rafa Benitez slakur, breytum byrjunarliðinu 99 leiki í röð, en alls ekki 100, því það yrði kjánalegt.

Meira seinna...